Gaia

Tranquila, a TeRRa non ha morrer. Igual permuta o nome, o aceno, o aquel... Que sei... Mais ao cadaleito, xúrocho por deus, que non vai. Ti máis eu, imos ir.

Polo que, pérdelo tempo no enloitármonos, porque, eLa ha quedar mentres non deixan de podrecer as carraxes de entre-ámbolos dous.  E niso, has adoecer nos acordes da lexionaria paixón dos que, esquecen o valor de debuxar graos de area a carón da túa ribeira, rebentando a servidume herdada.


Ao fin meu, o camiño empregarano as que o coñezan, e os que non, hano varrer cimentando aló onde lles convén. Ou no que cadre, que as paisaxes están vivas e, se remoen sen podelas apuntalar.

Don Manuel avisou. Trabucouse no de que ía morrer no PaZo. Calculou mal:

    que botar unha soneca no ateneo do PaRLadOIRO, non é como soñar... Nin tan sequera coas horas axustadas ao seu caxato... uns pasiños adiantado aos gardacostas. Eses que te agochan a mochila no purgatorio, e espétanlle un "eu teño tarxeta vip" a sanpedro, e todo,  no que sostén  unha e atrás outra, eximentes...


Boas noites, Vilalba, que che preste a noite.
O Núñez asubiaba coma quen foran cadelas, e eles respostaban co ollo do cú apretado. Que no cabildo tiñan pouca leria, e se tusía algún pedindo algún remendo, podería que tocasen as campás avisando dun velatorio na casa dun.

Aínda así, non faltaba quen investía o tempo en leren os epitafios manuscritos con que o secretario bendecía a aqueles que se emprestaban a baterlle no lombo ao primeiro bisneto do Sastre que atravesase o Ganzal.
As rúas son rúas, máis agarimosas quentiñas polo sol... que o berce mexado, arrefría.
-Mamá! -berrou mentres a chuspía,
-Que te cepilles os dentes! - repetía arrastrándoo polo cabelo até o lavabo- e quedas sen tele!

As couces na porta martelaban na cabeza da muller até que sonou un estrondo:
-Puta!
-Que dixeches?

Entón agarrouno pola camiseta do pixama, abríu o grifo da bañeira e alí  cara baixo, mentres o neno choraba:
-Vas facer o que se che manda!

Logo recolleuse no cuarto e deixouse guiar polos soños:

Querería rebentarlle a cabeza ao fillo de puta

Chacina

Conteiche o conto que conta a historia de alguén que se perdeu entre as súas proprias verbas e que difundiuse no alén do si mesma. Descontadas as primeiras reproduccións dos pensamentos, sorprendía o número de veces nas que se escoitaba. Nada había máis que lle gustase.

Envolvida no pano azul e castaño, alumeaba con ollos de cadeliña inqueda. Brillábanlle os pensamentos entre os marfís da boca e a perla dos pendentes. Parecía que andaban  a fuxir ó tempo que quedaban, no espazo infinito do aquí e o agora. A punto de asubiar cos beizos cereixa, unha inquedanza ou, de agochala, tremando na blusiña  branca, baixo o abrigo.

Suprimida nos sentimentos dos xestos e somatizada perdendo os máis importantes, así que neses momentos so quedaban dous. E estes por si sos, combinaban mal. Viraban as costas e mostraban o cú, respondendo moitas das veces, ao desexo de emprestarse aínda que só sexa un anaco. Para pervertir os espazos comúns entre falsos liños e rasos apagados é o froito común da separación de cada unha das liñas das súas múltiples idades:


-Vou vella, - espetoume por fin- teño competencias impropias

E morreu a carón de si.


De camiño

O camiño rómpese pola autoestrada, e Celanova retírase -como xa o fixo noutros tempos, Vilanova -, para esconderse tras sinais de metal en branco e negro. Até saír dela, ó pasar -polo momento-, a última rotonda e chegar a Casal de Bispo, non é que comezas a  recoñecer a vella contorna, as súas curvas, os piñeiros, os galpóns e as casas. 

A aldea de Laioso avisa de que o Carballo está preto, o coche vai cambiando as marchas e, na altura do pequeno cruce de Verea, xira deixando a farmacia e o bar detrás, e logo a igrexa e o seu cemiterio á dereita. 

Penso na factura -agochados nas pedras do cemiterio- dos osos dos  bisavós, un curmán e o tío avó. A esquerda, roéndose por dentro, a casa baleira da súa viúva e a do padriño que está en Vigo. As dúas, feitas para sempre, fóronse moendo alimentadas esta, coa carraxe da miña tía e, aquela, cos cartiños de Caracas e da agraria. Da primeira recordo os xogos de pompiñas no lavadoiro da terraza, as flores de fariña cocida,… da segunda o pan mollado en café con cacao e a bola de espellos iluminando o cuarto do neto preferido da avoa. 

Chove, vai frío e a estrada encóllese ós poucos,virándose en si mesma en todas as curvas, as que xa estaban e as feitas por ela. A uns tres quilómetros collendo o camiño da capela, pódese ver outra pista. Aberta como se un neno fozara na terra como nun requeixo. Sóbese uns pasiños e vaise dar co anexo novo do cemiterio. Está groseiramente de costas ó santuario, mirando cara as Laceiras e a Cernadela. O antigo camposanto, sen embargo, debúxase como os valados dun berce que ten a eternidade do  mundo o seu redor e no seu interior, protexidos, a morte e ós santos. No inverno aquí o ar endurécese como se dun mar bravío saíse. E é dende aquí mesmo onde non se coidan os negocios de perderse nas verbas da vellez enfermiza ou da morte inesperada. 

E esquécense das loitas polos marcos mentres se xubilan as emocións salinas entre as engurras, para deixar espazo ós outros, herdeiros xa de herdeiros, pensionistas emigrados os máis deles. Vai borrándose entón, a civilización e os nomes da súa pegada e, aplicase en escribir as súas letras nos diarios a Natureza. A ti e a min, e ós que veñan despois, impórtanos ben pouco os ósos dos demais, incluídos os da nenez entre o millo e as castañas. A propia pel, diante do minúsculo espello do río Ourille, que se encolle no camiñar do monte. 

As terras valen os seus dentes de ouro, a morte do neno que anos atrás saíu dende a sepultura do avó á propia -o vello que morreu á volta de Arxentina e que deixou alí a máis dun irmán-, a espera da nai, que segue a construír castelos de formigón electrificados e que, de vez en cando soña, con fillos inventados, feitos de sementes interminábeis envoltas en papel de celofán. O cerebro rebentado do pai, substituído por espazos orfos de adolescentes temeridades. A podremia da carne. Os ósos descarnados pronto en terra convertidos do curmán da curmá do avó, da neta da tía bisavoa, do Antonio, do Eladio, da Carme, da Adelina… 

Pedras, balcóns afundidos nas estratexias das crenzas, curupelas inertes que florecen por todos os santos. Non hai lugar –de alento inmarcescíbel-, máis fermoso que este. 

De volta a estrada, despois de deixar o muíño, enrédase o cerebro novamente en pensamentos que xiran arredor das árbores que esconden o río e, baixo ata el para deixar que as troitas me fagan cóxegas entre as mans. Non estaba ben remexer nas súas entrañas, pero que mellor tarde que aquela… e, iso que a avoa non quixera vir. A min as troitas non me gustaban, pero andar na auga era un gran xogo na busca de tesouros, literalmente infinitos. A irmanciña sen embargo, dáballe medo: mollarse, atopar bichos, esvarar nas rochas,… Os bichos que viamos eran, os máis deles, cínfanos  e ras. Pero o medo é libre e temía toparse cunha cobra.

Así que unha das nenas quedaba coa nai. Peiteando nela –a pesar de que a muller odiaba que lle andivesen no pelo- e, xogando a brisca. A pel das troitas é lene e se non te apuras, o animal deslízase tan rápido que fuxe entre os dedos. Por iso eu non as collía, so as acurralaba, berraba polo pai e esperaba a que viñese. Non te movas, dicía; mentres  nai e filla rían por riba das toallas cos debuxos de mulleres andaluzas. Unha co traxe de lunares laranxa e o outro vermello. O final da tarde ulía a peixe, tortilla de patacas, cervexa, tomate picado con sal e aceite, ó pan do de Xinzo… e a herba.  As pequenas margaridas e as moras das silvas e, as bágoas polo bico da ortiga na perna da pequecha. Estívoche ben, aviseite. E ós celtas do papá. 

De volta collían un camiño que pasaba por detrás do garaxe. Un que se fixo fora da aldea, pegado a si, a estrada, lonxe tamén, da casa. Construíuse para aparcar as alpacas de alguén e cando non, para estar baleiro e enfadar a mamá coa avoa. Aínda non abriran a pista que vai dar a casa do Lisboao, polo que subían a Ourille de abaixo e entraban a carón do Rial. Si chegaban e non vían a avoa Carme na casa, o primeiro onde ían mirar era na pequena horta do Rial. 

Hoxe aínda se sosteñen en pé un par de mazairas e as roseiras salvaxes e, a mamá plántalle cara o verán,unha pouca leituga e verza, sobre todo da branca, que é a que máis lles gusta. No seu tempo tamén había tomates, garavanzos, pementos, fabas,… e a avoa pasaba por alí polo menos unha vez o día. Para coller unhas mazás ou uns tomates para o almorzo de camiño ó monte, para coller a verdura do xantar de volta do prado… Nesa horta sempre podías atopar agochado, un coitelo e un sacho, ademais dalgún pedazo de corda. Sempre ocorre, cando unha entra na casa, veñen lixeiras as gañas de mexar. Se non lle daba tempo a subir as escaleiras –tendo coidado de non esvarar-, cruzar a galería e chegar o baño; entón podíase valorar o de facelo na corte. De pé, sen baixar as bragas. 

O malo era a cadela, rabuñando e lambéndolle ata o cu. No cuarto de baño hai unha ducha onde antes houbera unha bañeira -pequeniña, na que se podían sentar-, unha fiestra que da o patio e un miradoiro  por riba do lavabo. Este anaco de cristal, durante todos estes anos, foi fotografando o camiño de Casaldabade, dende o abrente ata o lusco. O papel hixiénico estivo sempre húmido, incluso no verán e a auga saeu moi fría -como a neve-, dende o inverno ata o novo outono. Na cociña xa non se colgaban os xamóns pingando a graxa sobre os ombreiros, pero aínda esperaba que a Carme lle preparase un guiso de carne con patacas,  sacase unha bola de pan, e tivese feitas unhas filloas. Algo diso había na mesa, aínda que do pan quedaba o conxelado e en vez das filloas, había iogures. A avoa murchaba pero non quería marchar, quedara atrapada diante da cociña de ferro, dentro das sabas da súa cama. No salón xa non soaba o reloxo de parede, nin funcionaba o espertador da mesiña de noite. Escoitaban na súa radio ela e os poucos veciños que quedaban, as necrolóxicas. Facía a sesta sentada nas escaleiras do patio, bendicidas cos raios do sol durante todo o ano na espera de durmir no berce que protexe os seus mortos.

Ladra

A parruliña arrefriouse no portal do Carneiro... Moi cedo para ir nadar e, por riba, case que a pilla o gato.. Mecaghina... se non fose polo chío da rula, agora mesmiño estaría de viaxe entre o bandullo e as tripas do veciño da anduriña. E iso, que case non se escoitaba con estrondo das bombas do Carme. Que toliñas están as nenas, que non fan máis que berrar diante daquel can, o que acompaña ao castrón vello e ás dúas ovellas, a negra empreñada e a raquítica branca.

Boh', o caso e que a parruliña enfermou e non hai cartos para unha mantiña, nin xarope para a tuse. Vai a parrula correndo, leva no peteiro moedas, das que agocha o muiñeiro no seu pandeiro.

A mamae tiña o costume de non parar en ningures:-Non saques nada... Repetía, en cada unha das cociñas da parroquia, onde, coma nun salto de parchís, corríamolo segundo ou terceiro café, -Hoxe non vou durmir, pouquiño, bota pouquiño, non tanto... E partía pola metade, o anaco de bica.

Cando, por fin fixen o paseo soa, había menos paradas de vivos e máis de pedra e osos. Cambiaba entón, o café por xantares. Correspondendo cadanseu ao da casa da avoa de Verea, da dos tíos de Rairiz, e se cadra ainda subía, onde os outros... Logo por fin, pasadas as tres da tarde, coa nai anoxada... sorbía o meu terceiro guiso, empapado no pan de Sandiás. Todo iso facía, por non dicires que non, nin aos cariños, nin ás carraxes...
A mamae sabía o que amaba aquel viño. Poren foi ampuntando de morte cada vide, aos pouquiños, ate que so quedou a miña iogular.

Die Austernprinzessin

Os crocantes do almorzo, espertan as pedras de acibeche dos ollos da nena que, seguen ao ataúde da proxenitora, ou as do seu pai, desafiando a desilusión pola falta de ambición da adolescente. Nun momento tan de quentarse coma este, pensa na páxina que quedou atrás, nas ringleiras debuxadas nas capas dos seus cadernos e nos pasos dados ao revés nos recreos.

Teno todo, respostas a cada un dos outputs e inputs balorecidos nos regatos secos das ánimas da comunidade. Na que acrecemos, botadas pra diante ou, na sombra dos valos do desfeito ou do deconstruído. Cadansúa buscando o seu marco.

A Terra casa coa urbe, co paxaro de ferro e coas praias e camiños atestadas de viaxeiros apurados, sen chegar ainda, por teren volto. A casa de baño, fundida primeiro na auga bicarbonada, logo na doce e lixosa do Barbantiño, ou daquel outro no que podías escoller o de mexar a caron das outras peles, retortas sobre si coma un tronco de vide.

Cóidate de min, que non suspiro, ando, pola contra a  esbirrar. Aquí, no alto do andamio deste penedo, baixo as polas asubiantes do castiñeiro. A colleitar aos que, nestes tempos e nos de atonte, quedaron enterrados no chapapote co que desbrozaron aqueles  camiños, para rebautizalos en rúas que nin coñezo, nin hei recoñecer.


Boas tardes, Carballo

Búscome, e vai, e me atopo dentro da botella de leite pasteurizada que ordeñou a avoa...
Recollerse tremendo, na coxuntura da falta de resposta emocional, ao espello onde a busca propia se aparece de súpeto no responso entre a ánima-can e as unllas das ás da gata. Dis-gustarse no reconto dos centímetros da epiderme que redondea o cinto das linguas alleas, esas que ollan as pernas afeitadas e se relamben nos cóbados da inspiración.

Dixen que volvín, pero co camiñar máis axeonllado, cos tacóns afiados dentro do pe, sen costuras no embigo, e coas cores retorcéndose na vieira arrochada no apéndice da realidade común.


Boas noites, California, ou días...

non che sei... nin se importa...

A-sent-i-mental

As veces, colle-las maletas e deixar os desacougos atrás, vai ben... Outras, pecha-las portas e as fiestras... Reinventarse, se a vida te deixa, e desfrutar dun bitter... Vermella vida líquida que non se parece a nada, nin tan sequera así mesma...

Aí ven...

Que aí ven o lobo... disque berraba unha vez e outra. O que non souberon os veciños antes dos homicidios é que fora o animal, quen aturraba.

Cheguei

Despois do intre en que nada cambia, logo do sorriso que atrae unha boa escea cómica, no mercar das bágoas da choiva que cae a cachos por entre os cabelos da miña cabeza, dende a puntiña do meu nariz, até os nocelos tortos dunhas pernas escravas dun camiñar incómodo.

Do que pensan as beirarrúas sei pouco, aínda que de vez olle para abaixo metida na cazadora gris do meu pai, a que lle roubei logo de ir a durmir in aeternum, preto do seu sogro. Disque se desfan só a rochas que baixan de sanroque, polo que remexen nelas coma nun queixo con marmelo, implementando as pegadas coma codeiras nun uniforme infantil, de saia trenzada en cadros grises e azuis.

Xa falei nalgunha hora dos meus costumes, incluso daqueles que pola súa intimidade agardan polos algodóns do pixama recén salido da lavadora, pero nunca me escoitei explicando como nunha urbe feita de aldea me desfixen da mochila do meu haber, para ser envolvida nun deber alleo.

E así coa codia entre os dentes, limpando o que hai agochado na falta de humidade dos últimos tempos, respondo da miña inacción  e das moitas actuacións emprehendidas na marxe burócrata e adiplomática do que non conta consigo mesma para expirar.

Na contra, si ten a tentación de facer un brinde ás nubes que coroan o preludio das tormentas que fan saltar o diferencial que recarga os electrodomésticos nos que un día, segundo a crenza fantástica da avoa, me metín, máis concretamente no tambor enchido de auga, para sumerxirme en deterxente e suavizante azuis.

Porque de tódalas brancuras, a dos teus ollos apagados e abertos ao ceo é a que me levarei ao inferno, se chego alá.

Boas noites, outono, e... que teñas un bo espertar.

Estou aquí

Collidas con fíos, se perden tódalas verbas que teño que dicir, naquelas no guaraní da boca do rapaz que aínda, amamantado polas ofertas dun mundo extremo, que non ten dificultades para cruzar a fronteira do acomodo da sociedade na que eu convivo.

Tres quilates de ouro saudí palidecen entre os dedos, mentres os ollos dos adultos reflicten no espello da pouca auga que aínda sobrevive na braña. Se esperas un segundo, botareime a pensar nun relato que se decante polo misterioso sorriso do suicida desprendido de si mesmo no acantilado do edificio número sete da rúa Real, a que atravesa as pozas do antigo pazo da Carballeira, no alto da cidade.

Hoxe teño sono, pero mañá, logo da sesta, hei volver, cun lápis de cor para retratar o encono que me afoga no xirar da peonza.
-Miña monequiña... Veste un repoliño.
-Xa sei abueliña... engordei

INSIDER-TRADING

O escornabois pensa na merda recollida pola veciña xoaniña... Levoulle menos tempo que a el, facer un molete tamaño a de Sísifo e aínda tivo para regustar o seu logro diante do campamento dos Zapatóns, alá no río. Coitado, pensarán de min, rabiou o bicho co seu boliño entre as patas apurando o camiño pola sombra.

Sabe o animal que si chovese, aquela pelota non ía durar máis que o fósforo do vagalume nunha noite de festa. Mais que lle imos facer se non podemos cociñar a encarga a tempo... Resolvemos rematar  unilateralmente co contrato? Ai, se se puidese, non si?

 No xornal as predicións aparecen en cores, será que vai facer bo? Pregúntase perdido entre os xeroglíficos.

-Vai. Soñou na sesta daquela tarde.

Así que ao espertar botou a correr cara o pastel da maruxiña e, empurrouno.

-Que fas?
Berroulle ela, mentres ámbolos dous vían como o traballo da compañeira se afundía na auga fría.
-Rebelarme

Cliffhanger

Non é novo o  de falar dos significados universais da violencia, onde os compartimentos das non tan diversas realidades, vexetais e animais, déixanse escandalizar para emprehender camiños iniciáticos nun amplo abano de posibilidades.

A súa concepción ten cores aborixes e cómodos atavíos afeitos, tanto ao espírito como as raíces da vide no arrincar terreo ás crianzas empastadas nas estacas das acacias, formalmente escoradas nun perfil menos kantiano. Se de sufrir se trata, é mellor concretar as sociopatías e, deixalas en depósito no reservorio da especie. A-de-ene agochado nos empréstitos mutuos fraternohomicidas.

ODIO... e,
non arrepío.

Disfos de Composilea

Colócase no medio, entre a estratexia e o desengano dunha aldea afeita a que a chamen cidade. Controlada durante décadas polos que terminando as súas licencias non queren retornar aos seus empregos. Que empregables son os currícula para acomodos varios.

A Disfos de Composilea chegaron as Cadelas, segundo entendín, vai uns vinte e poucos anos. Nun principio, os e as composileáns, aproveitaban calquera encontro cun coñecido para opinar sobre os estraños que se afincaran nos predios do rural norte e oeste do municipio. Houbo quen alentou a idea de que tornarían en industria, os moitos almacéns que arrodeaban a urbe... Noutrora en mans de primates do negocio coma os gandeiros, emigrantes na Suiza,... e de algún que outro basco importador de augas baixas en calizas,...

Pero volvendo ao relato, a dita proxección empresarial marmuraban, aumentaría o produto interior bruto do concello e a súa vez, a renda per cápita dos que, ate entón, alí viviran. Máis diso, produciríase a revalorización do territorio, redución da desocupación (laboral e das outras), i máis de na educación, mellora das comunicacións, implementación de servizos de alta capacidade tecnolóxica... todo, co obxecto de incrementa-la calidade de vida da poboación, avellentada irremediabelmente, e, dos seus animais domésticos.

Imaxinas ben, si antes de que eu o transcriba, conclúes que nada disto sucedeu e que, pola contra, as verbas viraron envelenadas cara aqueles que decidiron transmuta-las regras da conciencia popular e daqueles que a gobernaban. Mais erras, se o teu pensamento deriva nunha complexa interpretación política, conformada froidianamente, como non, pola deriva orgüeliana do teu deseño particular dun mundo feliz. E que, aínda que de vez se esqueza, a bipolar conmutación irresistíbel a consecuencia da chegada duns novos veciños a un lugar, non é novidosa, por máis que as diversas vitimoloxías  históricas empracen aos pobos a apuñalarse, in aeternum, entre eles.

Nos días que nos quedan, vívidos ou non,  se che parece, ou lle, como mellor queira, compartirei, neste oco temporovirtual, por un dicir, a deconstrución do rueiro dun territorio, que trouxeron o sangue da sospeita e, a mutua carraxe marxinal dos que alí, aínda hoxe, malconviven.

Mentres tanto, boas (mu)danzas

IN/CAPA-CIDADE

5 de agosto de 1933. O presidente da República ten a ben informarnos a través da Gaceta de Madrid no seu núm. 217, que as Cortes decretaron e sancionaron a súa  lei de Seguridade Cidadán, definindo no seu artigo segundo que poderían ser declarados en estado perigoso e sometidos ás medidas de seguridade da presente lei, entre outros os vagos habituais, os mendigos profesionais (...) e no seu punto sexto, os ebrios e toxicómanos habituais.

              Modificada o 14 de xullo de 1954, disque sustituída pola lei de 4 de agosto de 1970 de 
           Perigosidade e Rehabilitación Social e, talvez actualizada, so talvez por si "ascaso" alguén 
puidese sentirse ofendido xudicialmente,  nas leis Corcuera e  Mordaza.

Sorpréndome no día de hoxe, na deriva do artigo cuarto no capítulo II, que explica como medida de seguridade no seu punto terceiro o illamento curativo en casas de Templanza por tempo indeterminado.


Pois iso... Boas noites, Estado de Ben-Estar

Chegar tarde é unha mala costume. Sen embargo, ás veces é coma un perderse no intre do buraco dunha mesma e nadar no grande Silencio... Para senti-lo todo coma un doce agochado nun niño, entre as espiñas dun limoeiro...

Volvo respirar, como de nena. Falando soa comigo mesma... Merecer, poida entón, que merecese a pena, que eu precisase de vez, esperar por min...
                                  Boas noites, Compostela

Lámpadas ácratas

O lume é lume, por moito que mollemos as mans, queima. Ti, por si acaso, déixate escorregar, que na ausencia de equilibrio, perece a vida.

Diacronos

Coido que os pobos perden excelencia no que te achegas ás súas elites, cando estas se ispen nun principio de século, cruel e vulgar. Os caracois deixan que se lles rompa a cortiza e que se lles vexa a brandura baballoeira e, multiplícanse tan lentamente como viven a súa curta existencia. Os heroes non dan a talla e pérdense en metáforas ordinarias que dignifican as dificultades humanas para camiñar no desenvolvemento das transcricións históricas de cadaquén. 

Detrás de tódolos viños espumosos, xoves ou de crianza, hai un espírito de autoengano das comunidades sobre si mesmas. Un continuum sufrir pola perda e na autolise, alén do interior das fronteiras. Entre o que se dispón nas liñas lexislativas e nos himnos, técense ás de vidro que chospen caldeiros cheos de cerimonias que monopolizan os discursos deliñados en coutas de xénero, de tradición ou de ouro saudí de vacacións polo Mediterráneo.

Morridos os acenos e transformada a linguaxe en verbas groseiramente declinadas, non queda espazo para o pensamento, si para rexoubas incontinentes que ameazan aos próximos e así mesmos.

E mentres tanto, eu sigo aquí, tentando achar... para que demo sirve a miña pel.

*Boas noites, cerebro.

Nota de prensa

As veces os selfies dos políticos traizoan e outras, ofenden...
 As veces fan as dúas cousas...

É o que ten non saber de que se fala...

AnacronISMO CIVILizante

beirarrúas rurais                                  hortas urbanas
orde-nación  nanofundio
Galiza enter-tecida

pAr

Existen dúas maneiras de ve-las cousas. Unha como as ves ti, outra como as mira o que está ao teu carón e, no medio sórdidas sofías eufóbicas que non te desprenden da realidade cando toca lidar con elas. 

Disque Venres levaba esperando séculos por Robinson e, para as que renegan das inxeccións eclesiais de intrademos, están os outros, os revividos na concentración dos predios para ben da paisaxe rural. Que ou vas ou ves, que se te atopas a alguén no camiño, mellor cóntalle que o derradeiro filme non transcribe a liña debuxada polo movemento social de aqueloutro e-ou dille xusto o contrario, que vale tanto ou máis, no que a  mensaxe libertaria reprende. 

Os berros escoiteinos tra-los vidros da miña táblet. Un home duns cincuenta anos, rifaba con dúas adolescentes porque se estaban a rir del ou talvez non, igual pareceulle ou me pareceu a min. Sexa ou non, andou a sortea-la dignidade diante dos meus ollos. Recoñecín nel, no seu vestir de camisa de a douscentos, poida que mercada hai uns nove anos ou máis, e en calquera caso menos dos que levaba pechado o local que lle queimou aos  pais. Antes de vende-lo e cambia-lo por media ducia de prazas de garaxe, xusto despois de facerse legatario dunha alícuota coa que non estivo de acordo pero que aínda así, deixouna estar e, inverteuna, segundo a familia supervivente, malamente.

Hai algo moito peor que as caries malseladas, a vellez que mostran os espazos entre os cabelos canos diante do perineo e o arrecendo das feces nos calzóns do amante, noutrora, de ollos azuis-bijoux. Non hai máis maneiras de descifra-las custodias da verdade do namoramento nunha paisaxe deconstruída no alcolímetro do club no que ninguén sube, só se vai beber e botar unhas risas. 

Seica hai por alí, clientes espelidos que desfán a fariña no vaso de tubo e deixan algo para colga-lo na punta do nabo de amantes ostraquizadas. Un deles presentóuseme un día e eu, parva de min, apostei pola súa inmensidade que logo se desfigurou no primeiro rescate propio. Aprendín por entón, que a seca no amor é mellor que lama, que a segunda afoga mentres enmerda.

Claro que hoxe, mentres observo os dentes das nenas, cuestiónome si botar un foguete de vez tería valido para desface-los nos das cervicais e arrincarlle salgaduras á feminidade do meu corpo, algo así como eles falan, ir de putos sen ir.

Boulé

Arcontes epónimos, basileos e polemarcas dirixen os novos e vellos decursos dos de antes e dos de agora e, sobre todo, dos de agora-antes.

Ollos de can

e pelo negro, gardados no peto das mans. A edición no que o veludo transfórmase nunha válvula de bolboreta que se rompe no soño dunha mitral escachada en millóns de globos, emplasmados en xermes calidoscópicos.

Nunca dixo que te botara de menos, non recoñeceu que ao longo do tempo che roubara o espazo que nunca tiveches na casa do pai, nin tan sequera: no entroido, que ao fin era a túa festa e non a do nugallán co que se casara e, no san-pedro, que nunca cho deixaron celebrar por coincidiren coa patroa da casa da avoa, e agora, dita la gracia, por se-lo seu aniversario.

Cando se escolle e, si no faceren a acotío, se ofende ao entrampa-las cuestións, tamén se entende que co tempo as cousas non vaian de camiño de volta ao encontro. Cando un lle regala as chaves a alguén de fóra sen contar con quen pensou que formaban parte de seu, o que fai é roubar. Pola contra, cando se espanta a quen estivo aí, re-dibuxando acusacións non pouco miúdas, entón asasina.

Para expulsármonos daqueles espazos comúns que aínda envolveitos de bile agridoce, son lugares ao fin nosos. Para toma-los e conta-la historia como a contan os que vencen, sen reparar que os ofendidos teñen memoria e que nela está o responso que nos acompañará toda a vida. Alí, nas sombras do que non se discute.

Longa vida aos contos de princesas reinventadas, que van indo até fabrica-las ferramentas coas que acoitela-los versos dos que se apartaron do camiño e que por fin co tempo, no agora, alguén pretende que os caídos llelos enchamos de pétalos de hortensias.

Corrixo entón: que cadaquén constrúa o seu pazo, e que deixe a carón a quen un día se lle espetou un: esta non é a túa casa

Disque cambiaron as lámpadas,

mais arredor, as  mesmas moscas careixeiras...

                                                                          tristura polo vello país


alguén bisbou nestes días: cando os que apachocan son os teus, doe máis

“I have to be here,” she said of her work.
“This is my life.”


Ms. Picciotto, Conchita.
Vigo, 1945?- Washington, 2016 

Anandamida

Máxica é a vaidade do Lolo. Encoraxada no sono dun neno que se aperta forte a unha nai allea na aldea dun país estranxeiro. Pouco importa que o percusor se disparase antes do amencer. Ao cabo as meniñas van gardadas baixo as pálpebras, fortemente amarradas nas mans da fulana. E menos consolo para aquelas dedas que afían as unllas vermellas nos croios dos camiños, que quedan atrás dos enxoitos aramios apegados ás ás do avión que os trouxer á morte branca.

Esa que te devolve en cadaleitos glacé de heroína afumada en cortes de a dous ou tres comebolsas. Acentos tibetanos en letristas de paixóns enchidas de condóns que enfundan as torpezas do amor que asoma na suor das lumeiradas, espida tra-las fiestras de festexos noctámbulos.

Líquidas son as verbas do papá que bate no lombo do Manolo. Chospen minutos de bricks oliva, sangrados de razóns que arrefrían nos portais da Banca. Esa que celebra a venda do porto, no seu cabodano, do Sancibrao ao cotonado terceiro de Bahrein. E quen non vai comprender a transcendente emoción dos que alí cohabitan: cubre a fame daqueloutro, os desenganos propios e as tolemias dos de aquiacolá.

Polo que Ms. Ananda, mida o que di...


Bos días e doces soños, Newark

Triángulo de Ogden e Richards

teño nome propio enchido de lexías desambigüidadas
por ter, téñome ás veces na tebra do referente
e atúrome.

A xente que asubíe o que lle pete.




Miosotis

A intelectualidade descansa... por Nela Valado
coas máis feas baixo a sobrecama... por Michi Panero

Transurfing

As cousas que non se entenden, non existen. Así decidiu Vanesa encararse a súa compañeira mentres saía da casa da Obdulia. As respostas ás labazadas do seu sogro foran levadeiras, pero dende que o Lois falecera, todo ía a peor. Non tiña senso explicar que a soidade cambiara de lugar e que as angueiras pouco se parecían ao que se desprendera ao longo das súas vidas. Cando os anos comezan, parte da xente faise promesas, Vanesa, sen embargo, prefería facelas no mes de outubro, coma se na estación dourada houbese oportunidades que non poderían xurdir no inverno de xaneiro. Incluso finar nesta estación convertíase en algo elegante, cos cemiterios cheíños das flores de fieis defuntos.

Logo do accidente nas datas de Nadal, a nai colleulle noxo ao pensamento de ter un novo fillo e coa mesma, tamén ao sexo casual co Lois pai; así que nun día de maio, el marchou e deixouna sentada diante da televisión vendo anuncios de refrescos. Obdulia apareceu como se tal cousa, dende atrás, lle berrou non sei que da lavadora, e nesa mesma noite, as dúas mulleres, apertáronse tanto que algún habíao de confundir co que non era. Aínda así, a vella de Rubiás, quedouse alí prantada e deixáronse querer máis veces das que quererían.

Co tempo o avó enfermou e lles deu, ademais dos apelidos ao neno defunto nun nicho afumado e húmido, catro anos de miradas escuras e silencios máis insoportábeis aínda. Elas poderían terse preguntado por que non se ía, pero na súa vez, lavábanlle o cu, afeitábanlle os ombreiros e desculpábanse por cadansúa vez que se queimaba algunha pataca no fondo da pota.

Dunha ocasión Vanesa, despois de lavarlle a suor na fronte, miroulle aos ollos e bicoulle-las pálpebras. Entón o home chuspiu no chan e espetoulle: -Filla de puta! Ao que ela contestou: -Baballón!, cravándolle unha culler entre as unllas do polgar e o furabolos.

Boas noites, Aarhus

Hai culturas silveira e outras piñeiro... 
Das silveiras, apertadas e lixosas as amoras; 
dos piñeiros bravos, sementes voadoras...

Líbera

Érase unha muller pequena, nun mundo pequeno. Un pouquiño máis grande que as ideas que se deseñaban no clúster da canteira do norte. A tal levaba un tempo coa teima de que había trasnos que andaban a ordenarlle os pensamentos e a refuxialos no cesto da roupa.  Revolvía entre as bragas e os pantalóns, miraba baixo a almofada, entre as culleres, pero non atopaba a ninguén. Así que decidiu mercar unha pechadura e gardarse nela. Un amencer, remexendo no lixo, atopou a mamadeira da filla e non pensou. Até que viu a cor vermella e preguntouse quen a poría alí. Foi un pouco antes da media noite que se deu conta e, foi despois que buscou ao pai da nena. Pediulle que lle devolvese o lapis de labios, pero este coas fazulas abatidas, negoullo. Rabiou contra del, botando algunha verba do sumidoiro ao ar e respirando o seu propio fume. Logo, cando estaba por renderse, viu a outra nos vidros, por riba da mesa do despacho. Entón recolleu o marco, mastigouse nel e chuspiulle o segredo a Ramón, dunha labazada. O que quedou daquilo, vai ser cousa doutra historia, dunha que comeza na fonte da carótide.


Envío (de aninovo)

"A ti Gabriel Aresti, palabra bascongada,
confío esa Galicia ahí emigrada.

Que teño a espranza por norte.
A ti, Gabriel Aresti, pedra e canto,
confío esa Galicia: loito e pranto.

Que teño a espranza por norte. 
A tí, Gabriel Aresti, lume e máis amor,
confío ese pobo meu traballador.

Que teño a espranza por norte. 
A tí, Gabriel Aresti e o pobo bascongado
confío o pobo meu, ahí emigrado.

Que teño a espranza por norte. 
A tí, Gabriel Aresti, na branca escuma mareira,
mándoche un cantar, que di testa maneira:

¡Con boa ou cativa sorte 
eu teño a espranza por norte!" 

Nondik ere datorren geroa
Itxaropena da gure hegoa.


De Manuel María (2016, Letras Galegas) a Gabriel Aresti (2015, vai 40 anos)


Esanen dute
hau
poesia
eztela,
baina nik
esanen diet
poesia
mailu bat
dela.

G. A.


No laboro, na amizade, no sangue dos nosos, no sentimento alleo... 
botar de menos, respirar na terra miña...

Na túa ausencia, polo teu aniversario...

Nó gordiano

I

Helena é das que gusta de foder e mante-lo virgo e iso, rabea a Rocío. Aguántao porque fai ben a boloñesa, e aínda que poida parecer de pouca importancia, foi suficiente para quitarse de enriba a Juana. Tódalas mañás, ámbalas dúas érguense coa carraxe encordada baixo o plumas e, como o saben, desfanse unha da outra agardando a que a distancia lles devolva o respiro.

A de Fontela, érguese a primeira, almorza un café con leite e media digestive, e empaquétase no anorak para saltar ao instituto coa soga atada na aula de terceiro bé. Rocío espera a que ela empurre a porta para  bota-las sabas ao chan e, recolle-los deberes que trae tódolos  días a corrixir e que nunca fai. 

O como de arranxarse para chegar ao mesmo tempo, ninguén o entende. Mais aí andan, aquela collendo unha mazá da máquina, e a Helena pensando, no que un dos  alumnos se lle desculpa por tropezar cun dos seus peitos,  que por que non a traerá da casa. A mazá, quérese dicir.

Na quinta  mesa da cuarta fila, comezando pola dereita, está a Sara a rele-los apuntes de Química e detrás dela, Carlos babea aos ritmos de Lois e Silvia. Rubén, que, ao igual que Helena tamén está a velo, achégase a eles apresando na man un dos seus bolis e garabata algo no caderno da rapaza. Entón na xugular do Lois comezan a ferver aguillóns, e de súpeto escóitase un berro:

-Exame!

II

Helena é das que gusta de foder e mante-lo virgo e iso, me rabea. Aguántoo porque fai ben a boloñesa, e aínda que poida parecer de pouca importancia, no seu día foi suficiente para quitarme de enriba a Juana. Tódalas mañás, ámbalas dúas erguémonos coa carraxe encordada baixo o plumas e como o sabemos, desfacémonos unha da outra agardando a que a distancia nos devolva o respiro.

A de Fontela érguese a primeira, almorza un café con leite e media digestive, e empaquétase no anorak para saltar ao instituto coa soga atada na aula de terceiro bé. Eu espero a que ela empurre a porta para bota-las sabas ao chan e, recolle-los deberes que traio tódolos días a corrixir e que nunca fago.

O como de arranxármonos para chegar ao mesmo tempo, ninguén o entende. Mas aí andamos, eu collendo unha mazá da máquina e ela pensando, no que un dos alumnos se lles desculpa por tropezar cun dos seus peitos, que por que non o traerei da casa. A mazá, quero dicir.

Na quinta mesa da cuarta fila, comezando pola dereita, está a Sara a rele-los apuntes de Química e detrás dela, Carlos babea aos ritmos de Lois e Silvia. Rubén que, ao igual que Helena, tamén está a velo, achégase a eles apresando na man un dos seus bolis e, garabata algo no caderno da rapaza. Entón, na xugular do Lois comezan a ferver aguillóns, e de súpeto escoito un berro:

-Exame!

III

-Vai foder!

(Se non fose polo ben que fas a boloñesa e que me sacaches de diante a Juana...)

-Se queres... xa sabes!

Mastígalle a berros a de Fontela entre a digestive e o café, para logo saír cara o instituto coa soga atada á aula de terceiro bé.

-Joder, por fin!
-Por fin, que?

Respóndelle Helena dende a porta, toda ela recosida no seu virgo. Des-encordadas xa do plumas que envolve cada noite a carraxe da outra, e que, no almorzo lles devolve o respiro.

-(Que, que...? Se te foras a merda antes de aparecer!)

Siléncialle Rocío, mentres anda a recolle-los deberes que trae tódolos días para corrixir na casa e que nunca fai.

-(O como de arranxármonos para chegar ao mesmo tempo, ninguén o entende. Mas aí andamos, eu collendo unha mazá da máquina e  Helena pensando...)

-Perdón

no que se lle tropeza  o alumno ao peito.

-(que por que non a traerei da casa, a mazá quero dicir.)

Na quinta mesa da cuarta fila, comezando pola dereita, está a Sara a rele-los apuntes de Química e detrás dela, Carlos babea aos ritmos de Lois e Silvia:

-(Se me quixeras)

Rubén que, ao igual que Helena, tamén está a velo, achégase a eles apresando na man un dos seus bolis e, garabata no caderno da rapaza:

-(Parvo é o que fai parvadas... A que putea...)

Entón, na xugular do Lois comezan a ferver aguillóns, e de súpeto escóitase un berro:

-Exame!
*Monstrolizacións con Suso de Toro


My mind

-Até onte cría que o menos afastado da poesía era a tolemia
-E non?
-Sería, se non fose pola siquiatría
Teño unha historia pequena para contar,
e pouco tempo para mentila.

Emprestémonos un anaco de cada un:
meu, un corazón de cake recheo de compromisos co demo; 
teu, un flotador de púas dentro do caldo de cabaza da túa maldade.

Sen fronteiras

-Cal é o lugar máis bonito do mundo?
                                                   -O que tes diante dos ollos

E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena

Precisar, precisármonos...

Precisar, precisármonos...
De Suevo