A-sent-i-mental

As veces, colle-las maletas e deixar os desacougos atrás, vai ben... Outras, pecha-las portas e as fiestras... Reinventarse, se a vida te deixa, e desfrutar dun bitter... Vermella vida líquida que non se parece a nada, nin tan sequera así mesma...

Aí ven...

Que aí ven o lobo... disque berraba unha vez e outra. O que non souberon os veciños antes dos homicidios é que fora o animal, quen aturraba.

Cheguei

Despois do intre en que nada cambia, logo do sorriso que atrae unha boa escea cómica, no mercar das bágoas da choiva que cae a cachos por entre os cabelos da miña cabeza, dende a puntiña do meu nariz, até os nocelos tortos dunhas pernas escravas dun camiñar incómodo.

Do que pensan as beirarrúas sei pouco, aínda que de vez olle para abaixo metida na cazadora gris do meu pai, a que lle roubei logo de ir a durmir in aeternum, preto do seu sogro. Disque se desfan só a rochas que baixan de sanroque, polo que remexen nelas coma nun queixo con marmelo, implementando as pegadas coma codeiras nun uniforme infantil, de saia trenzada en cadros grises e azuis.

Xa falei nalgunha hora dos meus costumes, incluso daqueles que pola súa intimidade agardan polos algodóns do pixama recén salido da lavadora, pero nunca me escoitei explicando como nunha urbe feita de aldea me desfixen da mochila do meu haber, para ser envolvida nun deber alleo.

E así coa codia entre os dentes, limpando o que hai agochado na falta de humidade dos últimos tempos, respondo da miña inacción  e das moitas actuacións emprehendidas na marxe burócrata e adiplomática do que non conta consigo mesma para expirar.

Na contra, si ten a tentación de facer un brinde ás nubes que coroan o preludio das tormentas que fan saltar o diferencial que recarga os electrodomésticos nos que un día, segundo a crenza fantástica da avoa, me metín, máis concretamente no tambor enchido de auga, para sumerxirme en deterxente e suavizante azuis.

Porque de tódalas brancuras, a dos teus ollos apagados e abertos ao ceo é a que me levarei ao inferno, se chego alá.

Boas noites, outono, e... que teñas un bo espertar.

Estou aquí

Collidas con fíos, se perden tódalas verbas que teño que dicir, naquelas no guaraní da boca do rapaz que aínda, amamantado polas ofertas dun mundo extremo, que non ten dificultades para cruzar a fronteira do acomodo da sociedade na que eu convivo.

Tres quilates de ouro saudí palidecen entre os dedos, mentres os ollos dos adultos reflicten no espello da pouca auga que aínda sobrevive na braña. Se esperas un segundo, botareime a pensar nun relato que se decante polo misterioso sorriso do suicida desprendido de si mesmo no acantilado do edificio número sete da rúa Real, a que atravesa as pozas do antigo pazo da Carballeira, no alto da cidade.

Hoxe teño sono, pero mañá, logo da sesta, hei volver, cun lápis de cor para retratar o encono que me afoga no xirar da peonza.
-Miña monequiña... Veste un repoliño.
-Xa sei abueliña... engordei

INSIDER-TRADING

O escornabois pensa na merda recollida pola veciña xoaniña... Levoulle menos tempo que a el, facer un molete tamaño a de Sísifo e aínda tivo para regustar o seu logro diante do campamento dos Zapatóns, alá no río. Coitado, pensarán de min, rabiou o bicho co seu boliño entre as patas apurando o camiño pola sombra.

Sabe o animal que si chovese, aquela pelota non ía durar máis que o fósforo do vagalume nunha noite de festa. Mais que lle imos facer se non podemos cociñar a encarga a tempo... Resolvemos rematar  unilateralmente co contrato? Ai, se se puidese, non si?

 No xornal as predicións aparecen en cores, será que vai facer bo? Pregúntase perdido entre os xeroglíficos.

-Vai. Soñou na sesta daquela tarde.

Así que ao espertar botou a correr cara o pastel da maruxiña e, empurrouno.

-Que fas?
Berroulle ela, mentres ámbolos dous vían como o traballo da compañeira se afundía na auga fría.
-Rebelarme

Cliffhanger

Non é novo o  de falar dos significados universais da violencia, onde os compartimentos das non tan diversas realidades, vexetais e animais, déixanse escandalizar para emprehender camiños iniciáticos nun amplo abano de posibilidades.

A súa concepción ten cores aborixes e cómodos atavíos afeitos, tanto ao espírito como as raíces da vide no arrincar terreo ás crianzas empastadas nas estacas das acacias, formalmente escoradas nun perfil menos kantiano. Se de sufrir se trata, é mellor concretar as sociopatías e, deixalas en depósito no reservorio da especie. A-de-ene agochado nos empréstitos mutuos fraternohomicidas.

ODIO... e,
non arrepío.

Disfos de Composilea

Colócase no medio, entre a estratexia e o desengano dunha aldea afeita a que a chamen cidade. Controlada durante décadas polos que terminando as súas licencias non queren retornar aos seus empregos. Que empregables son os currícula para acomodos varios.

A Disfos de Composilea chegaron as Cadelas, segundo entendín, vai uns vinte e poucos anos. Nun principio, os e as composileáns, aproveitaban calquera encontro cun coñecido para opinar sobre os estraños que se afincaran nos predios do rural norte e oeste do municipio. Houbo quen alentou a idea de que tornarían en industria, os moitos almacéns que arrodeaban a urbe... Noutrora en mans de primates do negocio coma os gandeiros, emigrantes na Suiza,... e de algún que outro basco importador de augas baixas en calizas,...

Pero volvendo ao relato, a dita proxección empresarial marmuraban, aumentaría o produto interior bruto do concello e a súa vez, a renda per cápita dos que, ate entón, alí viviran. Máis diso, produciríase a revalorización do territorio, redución da desocupación (laboral e das outras), i máis de na educación, mellora das comunicacións, implementación de servizos de alta capacidade tecnolóxica... todo, co obxecto de incrementa-la calidade de vida da poboación, avellentada irremediabelmente, e, dos seus animais domésticos.

Imaxinas ben, si antes de que eu o transcriba, conclúes que nada disto sucedeu e que, pola contra, as verbas viraron envelenadas cara aqueles que decidiron transmuta-las regras da conciencia popular e daqueles que a gobernaban. Mais erras, se o teu pensamento deriva nunha complexa interpretación política, conformada froidianamente, como non, pola deriva orgüeliana do teu deseño particular dun mundo feliz. E que, aínda que de vez se esqueza, a bipolar conmutación irresistíbel a consecuencia da chegada duns novos veciños a un lugar, non é novidosa, por máis que as diversas vitimoloxías  históricas empracen aos pobos a apuñalarse, in aeternum, entre eles.

Nos días que nos quedan, vívidos ou non,  se che parece, ou lle, como mellor queira, compartirei, neste oco temporovirtual, por un dicir, a deconstrución do rueiro dun territorio, que trouxeron o sangue da sospeita e, a mutua carraxe marxinal dos que alí, aínda hoxe, malconviven.

Mentres tanto, boas (mu)danzas

IN/CAPA-CIDADE

5 de agosto de 1933. O presidente da República ten a ben informarnos a través da Gaceta de Madrid no seu núm. 217, que as Cortes decretaron e sancionaron a súa  lei de Seguridade Cidadán, definindo no seu artigo segundo que poderían ser declarados en estado perigoso e sometidos ás medidas de seguridade da presente lei, entre outros os vagos habituais, os mendigos profesionais (...) e no seu punto sexto, os ebrios e toxicómanos habituais.

              Modificada o 14 de xullo de 1954, disque sustituída pola lei de 4 de agosto de 1970 de 
           Perigosidade e Rehabilitación Social e, talvez actualizada, so talvez por si "ascaso" alguén 
puidese sentirse ofendido xudicialmente,  nas leis Corcuera e  Mordaza.

Sorpréndome no día de hoxe, na deriva do artigo cuarto no capítulo II, que explica como medida de seguridade no seu punto terceiro o illamento curativo en casas de Templanza por tempo indeterminado.


Pois iso... Boas noites, Estado de Ben-Estar

Chegar tarde é unha mala costume. Sen embargo, ás veces é coma un perderse no intre do buraco dunha mesma e nadar no grande Silencio... Para senti-lo todo coma un doce agochado nun niño, entre as espiñas dun limoeiro...

Volvo respirar, como de nena. Falando soa comigo mesma... Merecer, poida entón, que merecese a pena, que eu precisase de vez, esperar por min...
                                  Boas noites, Compostela

Lámpadas ácratas

O lume é lume, por moito que mollemos as mans, queima. Ti, por si acaso, déixate escorregar, que na ausencia de equilibrio, perece a vida.

Diacronos

Coido que os pobos perden excelencia no que te achegas ás súas elites, cando estas se ispen nun principio de século, cruel e vulgar. Os caracois deixan que se lles rompa a cortiza e que se lles vexa a brandura baballoeira e, multiplícanse tan lentamente como viven a súa curta existencia. Os heroes non dan a talla e pérdense en metáforas ordinarias que dignifican as dificultades humanas para camiñar no desenvolvemento das transcricións históricas de cadaquén. 

Detrás de tódolos viños espumosos, xoves ou de crianza, hai un espírito de autoengano das comunidades sobre si mesmas. Un continuum sufrir pola perda e na autolise, alén do interior das fronteiras. Entre o que se dispón nas liñas lexislativas e nos himnos, técense ás de vidro que chospen caldeiros cheos de cerimonias que monopolizan os discursos deliñados en coutas de xénero, de tradición ou de ouro saudí de vacacións polo Mediterráneo.

Morridos os acenos e transformada a linguaxe en verbas groseiramente declinadas, non queda espazo para o pensamento, si para rexoubas incontinentes que ameazan aos próximos e así mesmos.

E mentres tanto, eu sigo aquí, tentando achar... para que demo sirve a miña pel.

*Boas noites, cerebro.

Nota de prensa

As veces os selfies dos políticos traizoan e outras, ofenden...
 As veces fan as dúas cousas...

É o que ten non saber de que se fala...

AnacronISMO CIVILizante

beirarrúas rurais                                  hortas urbanas
orde-nación  nanofundio
Galiza enter-tecida

pAr

Existen dúas maneiras de ve-las cousas. Unha como as ves ti, outra como as mira o que está ao teu carón e, no medio sórdidas sofías eufóbicas que non te desprenden da realidade cando toca lidar con elas. 

Disque Venres levaba esperando séculos por Robinson e, para as que renegan das inxeccións eclesiais de intrademos, están os outros, os revividos na concentración dos predios para ben da paisaxe rural. Que ou vas ou ves, que se te atopas a alguén no camiño, mellor cóntalle que o derradeiro filme non transcribe a liña debuxada polo movemento social de aqueloutro e-ou dille xusto o contrario, que vale tanto ou máis, no que a  mensaxe libertaria reprende. 

Os berros escoiteinos tra-los vidros da miña táblet. Un home duns cincuenta anos, rifaba con dúas adolescentes porque se estaban a rir del ou talvez non, igual pareceulle ou me pareceu a min. Sexa ou non, andou a sortea-la dignidade diante dos meus ollos. Recoñecín nel, no seu vestir de camisa de a douscentos, poida que mercada hai uns nove anos ou máis, e en calquera caso menos dos que levaba pechado o local que lle queimou aos  pais. Antes de vende-lo e cambia-lo por media ducia de prazas de garaxe, xusto despois de facerse legatario dunha alícuota coa que non estivo de acordo pero que aínda así, deixouna estar e, inverteuna, segundo a familia supervivente, malamente.

Hai algo moito peor que as caries malseladas, a vellez que mostran os espazos entre os cabelos canos diante do perineo e o arrecendo das feces nos calzóns do amante, noutrora, de ollos azuis-bijoux. Non hai máis maneiras de descifra-las custodias da verdade do namoramento nunha paisaxe deconstruída no alcolímetro do club no que ninguén sube, só se vai beber e botar unhas risas. 

Seica hai por alí, clientes espelidos que desfán a fariña no vaso de tubo e deixan algo para colga-lo na punta do nabo de amantes ostraquizadas. Un deles presentóuseme un día e eu, parva de min, apostei pola súa inmensidade que logo se desfigurou no primeiro rescate propio. Aprendín por entón, que a seca no amor é mellor que lama, que a segunda afoga mentres enmerda.

Claro que hoxe, mentres observo os dentes das nenas, cuestiónome si botar un foguete de vez tería valido para desface-los nos das cervicais e arrincarlle salgaduras á feminidade do meu corpo, algo así como eles falan, ir de putos sen ir.

Boulé

Arcontes epónimos, basileos e polemarcas dirixen os novos e vellos decursos dos de antes e dos de agora e, sobre todo, dos de agora-antes.

Ollos de can

e pelo negro, gardados no peto das mans. A edición no que o veludo transfórmase nunha válvula de bolboreta que se rompe no soño dunha mitral escachada en millóns de globos, emplasmados en xermes calidoscópicos.

Nunca dixo que te botara de menos, non recoñeceu que ao longo do tempo che roubara o espazo que nunca tiveches na casa do pai, nin tan sequera: no entroido, que ao fin era a túa festa e non a do nugallán co que se casara e, no san-pedro, que nunca cho deixaron celebrar por coincidiren coa patroa da casa da avoa, e agora, dita la gracia, por se-lo seu aniversario.

Cando se escolle e, si no faceren a acotío, se ofende ao entrampa-las cuestións, tamén se entende que co tempo as cousas non vaian de camiño de volta ao encontro. Cando un lle regala as chaves a alguén de fóra sen contar con quen pensou que formaban parte de seu, o que fai é roubar. Pola contra, cando se espanta a quen estivo aí, re-dibuxando acusacións non pouco miúdas, entón asasina.

Para expulsármonos daqueles espazos comúns que aínda envolveitos de bile agridoce, son lugares ao fin nosos. Para toma-los e conta-la historia como a contan os que vencen, sen reparar que os ofendidos teñen memoria e que nela está o responso que nos acompañará toda a vida. Alí, nas sombras do que non se discute.

Longa vida aos contos de princesas reinventadas, que van indo até fabrica-las ferramentas coas que acoitela-los versos dos que se apartaron do camiño e que por fin co tempo, no agora, alguén pretende que os caídos llelos enchamos de pétalos de hortensias.

Corrixo entón: que cadaquén constrúa o seu pazo, e que deixe a carón a quen un día se lle espetou un: esta non é a túa casa

Disque cambiaron as lámpadas,

mais arredor, as  mesmas moscas careixeiras...

                                                                          tristura polo vello país


alguén bisbou nestes días: cando os que apachocan son os teus, doe máis

“I have to be here,” she said of her work.
“This is my life.”


Ms. Picciotto, Conchita.
Vigo, 1945?- Washington, 2016 

Anandamida

Máxica é a vaidade do Lolo. Encoraxada no sono dun neno que se aperta forte a unha nai allea na aldea dun país estranxeiro. Pouco importa que o percusor se disparase antes do amencer. Ao cabo as meniñas van gardadas baixo as pálpebras, fortemente amarradas nas mans da fulana. E menos consolo para aquelas dedas que afían as unllas vermellas nos croios dos camiños, que quedan atrás dos enxoitos aramios apegados ás ás do avión que os trouxer á morte branca.

Esa que te devolve en cadaleitos glacé de heroína afumada en cortes de a dous ou tres comebolsas. Acentos tibetanos en letristas de paixóns enchidas de condóns que enfundan as torpezas do amor que asoma na suor das lumeiradas, espida tra-las fiestras de festexos noctámbulos.

Líquidas son as verbas do papá que bate no lombo do Manolo. Chospen minutos de bricks oliva, sangrados de razóns que arrefrían nos portais da Banca. Esa que celebra a venda do porto, no seu cabodano, do Sancibrao ao cotonado terceiro de Bahrein. E quen non vai comprender a transcendente emoción dos que alí cohabitan: cubre a fame daqueloutro, os desenganos propios e as tolemias dos de aquiacolá.

Polo que Ms. Ananda, mida o que di...


Bos días e doces soños, Newark

Triángulo de Ogden e Richards

teño nome propio enchido de lexías desambigüidadas
por ter, téñome ás veces na tebra do referente
e atúrome.

A xente que asubíe o que lle pete.




Miosotis

A intelectualidade descansa... por Nela Valado
coas máis feas baixo a sobrecama... por Michi Panero

Transurfing

As cousas que non se entenden, non existen. Así decidiu Vanesa encararse a súa compañeira mentres saía da casa da Obdulia. As respostas ás labazadas do seu sogro foran levadeiras, pero dende que o Lois falecera, todo ía a peor. Non tiña senso explicar que a soidade cambiara de lugar e que as angueiras pouco se parecían ao que se desprendera ao longo das súas vidas. Cando os anos comezan, parte da xente faise promesas, Vanesa, sen embargo, prefería facelas no mes de outubro, coma se na estación dourada houbese oportunidades que non poderían xurdir no inverno de xaneiro. Incluso finar nesta estación convertíase en algo elegante, cos cemiterios cheíños das flores de fieis defuntos.

Logo do accidente nas datas de Nadal, a nai colleulle noxo ao pensamento de ter un novo fillo e coa mesma, tamén ao sexo casual co Lois pai; así que nun día de maio, el marchou e deixouna sentada diante da televisión vendo anuncios de refrescos. Obdulia apareceu como se tal cousa, dende atrás, lle berrou non sei que da lavadora, e nesa mesma noite, as dúas mulleres, apertáronse tanto que algún habíao de confundir co que non era. Aínda así, a vella de Rubiás, quedouse alí prantada e deixáronse querer máis veces das que quererían.

Co tempo o avó enfermou e lles deu, ademais dos apelidos ao neno defunto nun nicho afumado e húmido, catro anos de miradas escuras e silencios máis insoportábeis aínda. Elas poderían terse preguntado por que non se ía, pero na súa vez, lavábanlle o cu, afeitábanlle os ombreiros e desculpábanse por cadansúa vez que se queimaba algunha pataca no fondo da pota.

Dunha ocasión Vanesa, despois de lavarlle a suor na fronte, miroulle aos ollos e bicoulle-las pálpebras. Entón o home chuspiu no chan e espetoulle: -Filla de puta! Ao que ela contestou: -Baballón!, cravándolle unha culler entre as unllas do polgar e o furabolos.

Boas noites, Aarhus

Hai culturas silveira e outras piñeiro... 
Das silveiras, apertadas e lixosas as amoras; 
dos piñeiros bravos, sementes voadoras...

Líbera

Érase unha muller pequena, nun mundo pequeno. Un pouquiño máis grande que as ideas que se deseñaban no clúster da canteira do norte. A tal levaba un tempo coa teima de que había trasnos que andaban a ordenarlle os pensamentos e a refuxialos no cesto da roupa.  Revolvía entre as bragas e os pantalóns, miraba baixo a almofada, entre as culleres, pero non atopaba a ninguén. Así que decidiu mercar unha pechadura e gardarse nela. Un amencer, remexendo no lixo, atopou a mamadeira da filla e non pensou. Até que viu a cor vermella e preguntouse quen a poría alí. Foi un pouco antes da media noite que se deu conta e, foi despois que buscou ao pai da nena. Pediulle que lle devolvese o lapis de labios, pero este coas fazulas abatidas, negoullo. Rabiou contra del, botando algunha verba do sumidoiro ao ar e respirando o seu propio fume. Logo, cando estaba por renderse, viu a outra nos vidros, por riba da mesa do despacho. Entón recolleu o marco, mastigouse nel e chuspiulle o segredo a Ramón, dunha labazada. O que quedou daquilo, vai ser cousa doutra historia, dunha que comeza na fonte da carótide.


Envío (de aninovo)

"A ti Gabriel Aresti, palabra bascongada,
confío esa Galicia ahí emigrada.

Que teño a espranza por norte.
A ti, Gabriel Aresti, pedra e canto,
confío esa Galicia: loito e pranto.

Que teño a espranza por norte. 
A tí, Gabriel Aresti, lume e máis amor,
confío ese pobo meu traballador.

Que teño a espranza por norte. 
A tí, Gabriel Aresti e o pobo bascongado
confío o pobo meu, ahí emigrado.

Que teño a espranza por norte. 
A tí, Gabriel Aresti, na branca escuma mareira,
mándoche un cantar, que di testa maneira:

¡Con boa ou cativa sorte 
eu teño a espranza por norte!" 

Nondik ere datorren geroa
Itxaropena da gure hegoa.


De Manuel María (2016, Letras Galegas) a Gabriel Aresti (2015, vai 40 anos)


Esanen dute
hau
poesia
eztela,
baina nik
esanen diet
poesia
mailu bat
dela.

G. A.


No laboro, na amizade, no sangue dos nosos, no sentimento alleo... 
botar de menos, respirar na terra miña...

Na túa ausencia, polo teu aniversario...

Nó gordiano

I

Helena é das que gusta de foder e mante-lo virgo e iso, rabea a Rocío. Aguántao porque fai ben a boloñesa, e aínda que poida parecer de pouca importancia, foi suficiente para quitarse de enriba a Juana. Tódalas mañás, ámbalas dúas érguense coa carraxe encordada baixo o plumas e, como o saben, desfanse unha da outra agardando a que a distancia lles devolva o respiro.

A de Fontela, érguese a primeira, almorza un café con leite e media digestive, e empaquétase no anorak para saltar ao instituto coa soga atada na aula de terceiro bé. Rocío espera a que ela empurre a porta para  bota-las sabas ao chan e, recolle-los deberes que trae tódolos  días a corrixir e que nunca fai. 

O como de arranxarse para chegar ao mesmo tempo, ninguén o entende. Mais aí andan, aquela collendo unha mazá da máquina, e a Helena pensando, no que un dos  alumnos se lle desculpa por tropezar cun dos seus peitos,  que por que non a traerá da casa. A mazá, quérese dicir.

Na quinta  mesa da cuarta fila, comezando pola dereita, está a Sara a rele-los apuntes de Química e detrás dela, Carlos babea aos ritmos de Lois e Silvia. Rubén, que, ao igual que Helena tamén está a velo, achégase a eles apresando na man un dos seus bolis e garabata algo no caderno da rapaza. Entón na xugular do Lois comezan a ferver aguillóns, e de súpeto escóitase un berro:

-Exame!

II

Helena é das que gusta de foder e mante-lo virgo e iso, me rabea. Aguántoo porque fai ben a boloñesa, e aínda que poida parecer de pouca importancia, no seu día foi suficiente para quitarme de enriba a Juana. Tódalas mañás, ámbalas dúas erguémonos coa carraxe encordada baixo o plumas e como o sabemos, desfacémonos unha da outra agardando a que a distancia nos devolva o respiro.

A de Fontela érguese a primeira, almorza un café con leite e media digestive, e empaquétase no anorak para saltar ao instituto coa soga atada na aula de terceiro bé. Eu espero a que ela empurre a porta para bota-las sabas ao chan e, recolle-los deberes que traio tódolos días a corrixir e que nunca fago.

O como de arranxármonos para chegar ao mesmo tempo, ninguén o entende. Mas aí andamos, eu collendo unha mazá da máquina e ela pensando, no que un dos alumnos se lles desculpa por tropezar cun dos seus peitos, que por que non o traerei da casa. A mazá, quero dicir.

Na quinta mesa da cuarta fila, comezando pola dereita, está a Sara a rele-los apuntes de Química e detrás dela, Carlos babea aos ritmos de Lois e Silvia. Rubén que, ao igual que Helena, tamén está a velo, achégase a eles apresando na man un dos seus bolis e, garabata algo no caderno da rapaza. Entón, na xugular do Lois comezan a ferver aguillóns, e de súpeto escoito un berro:

-Exame!

III

-Vai foder!

(Se non fose polo ben que fas a boloñesa e que me sacaches de diante a Juana...)

-Se queres... xa sabes!

Mastígalle a berros a de Fontela entre a digestive e o café, para logo saír cara o instituto coa soga atada á aula de terceiro bé.

-Joder, por fin!
-Por fin, que?

Respóndelle Helena dende a porta, toda ela recosida no seu virgo. Des-encordadas xa do plumas que envolve cada noite a carraxe da outra, e que, no almorzo lles devolve o respiro.

-(Que, que...? Se te foras a merda antes de aparecer!)

Siléncialle Rocío, mentres anda a recolle-los deberes que trae tódolos días para corrixir na casa e que nunca fai.

-(O como de arranxármonos para chegar ao mesmo tempo, ninguén o entende. Mas aí andamos, eu collendo unha mazá da máquina e  Helena pensando...)

-Perdón

no que se lle tropeza  o alumno ao peito.

-(que por que non a traerei da casa, a mazá quero dicir.)

Na quinta mesa da cuarta fila, comezando pola dereita, está a Sara a rele-los apuntes de Química e detrás dela, Carlos babea aos ritmos de Lois e Silvia:

-(Se me quixeras)

Rubén que, ao igual que Helena, tamén está a velo, achégase a eles apresando na man un dos seus bolis e, garabata no caderno da rapaza:

-(Parvo é o que fai parvadas... A que putea...)

Entón, na xugular do Lois comezan a ferver aguillóns, e de súpeto escóitase un berro:

-Exame!
*Monstrolizacións con Suso de Toro


My mind

-Até onte cría que o menos afastado da poesía era a tolemia
-E non?
-Sería, se non fose pola siquiatría
Teño unha historia pequena para contar,
e pouco tempo para mentila.

Emprestémonos un anaco de cada un:
meu, un corazón de cake recheo de compromisos co demo; 
teu, un flotador de púas dentro do caldo de cabaza da túa maldade.

Sen fronteiras

-Cal é o lugar máis bonito do mundo?
                                                   -O que tes diante dos ollos

O risco inevitábel

A afirmación de que existen Deportes de risco e Riscos do deporte, non desenvolve unha idea extraordinaria. Tampouco son novas a busca de chivos expiatorios ou desprazar á vítima a responsabilidade (neglixente, culposa,...) dun feito.

No noso país segundo se le no diario Marca, as probas automobilísticas son unha afición colectiva, que forma parte, dende fai décadas, do folklore popular. Tamén nos explica que a Federación Galega funciona (ou dis-funciona?, segundo o propio artigo) como un ente autónomo independente da Real Federación Española de automobilismo (e, talvez, da Federación Internacional de Automobilismo).

O que me cuestiono é que significa o de que foi un accidente... Mala sorte impredicíbel? Falta de sentidiño dos espectadores?

Tamén me pregunto que contido ten a comunicación da FGA: A autorización de probas puntuables para o Campionato Galego de Rallyes, como o Rallye de A Coruña, esixe a previsión e o cumprimento de estritas medidas de seguridade, que a xuízo desta Federación, a organización previu e respectou estritamente. Ou o que é o mesmo, cales foron as medidas de seguridade?

Se todo se fixo tan ben, se non hai nada que cambiar (aquí ou acolá)  no que respecta aos clasificados como Sport dangerous, entón o de que estaba para eles cobra grande dimensión nun país en que aínda se fala no nome das meigas e da santa compaña...
                                                               -Tivestes noticias de min?
                                                               -Agora
                                                               -Ha´, é que pensei que morrera...
agardo por ti,
 e por tódalas paixóns mutiladas

PDCG


A educación inculcada, non me deixa dubidar das boas intencións no inicio, da Lei 7/1996 de desenvolvemento comarcal. Pero desgraciadamente, é sabido que máis cedo que tarde, se converteu nunha burbulla máis, alimentada polos fondos europeos e devezos das distintas familias de "politólogos", e outra animalia, coas que foi casando o noso finado vilalbés.

Por moitas teses que se fagan, as filias e fobias entre os predadores que residían ao longo do territorio, non terían sido suficientes como para censura-lo feito de teren esquilmado as posibilidades do país para seren un proxecto de futuro, imprescindible para nós e para os que hoxe andan a formar parte da mobilidade exterior.

Malia todo isto, a desventura sería te-la certeza de que nestas alturas, na nosa terra,
 o modelo deste partenariado parasitario non tería cambiado, non si?


TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena