IN/CAPA-CIDADE

5 de agosto de 1933. O presidente da República ten a ben informarnos a través da Gaceta de Madrid no seu núm. 217, que as Cortes decretaron e sancionaron a súa  lei de Seguridade Cidadán, definindo no seu artigo segundo que poderían ser declarados en estado perigoso e sometidos ás medidas de seguridade da presente lei, entre outros os vagos habituais, os mendigos profesionais (...) e no seu punto sexto, os ebrios e toxicómanos habituais.

              Modificada o 14 de xullo de 1954, disque sustituída pola lei de 4 de agosto de 1970 de 
           Perigosidade e Rehabilitación Social e, talvez actualizada, so talvez por si "ascaso" alguén 
puidese sentirse ofendido xudicialmente,  nas leis Corcuera e  Mordaza.

Sorpréndome no día de hoxe, na deriva do artigo cuarto no capítulo II, que explica como medida de seguridade no seu punto terceiro o illamento curativo en casas de Templanza por tempo indeterminado.


Pois iso... Boas noites, Estado de Ben-Estar

Chegar tarde é unha mala costume. Sen embargo, ás veces é coma un perderse no intre do buraco dunha mesma e nadar no grande Silencio... Para senti-lo todo coma un doce agochado nun niño, entre as espiñas dun limoeiro...

Volvo respirar, como de nena. Falando soa comigo mesma... Merecer, poida entón, que merecese a pena, que eu precisase de vez, esperar por min...
                                  Boas noites, Compostela

Lámpadas ácratas

O lume é lume, por moito que mollemos as mans, queima. Ti, por si acaso, déixate escorregar, que na ausencia de equilibrio, perece a vida.

Diacronos

Coido que os pobos perden excelencia no que te achegas ás súas elites, cando estas se ispen nun principio de século, cruel e vulgar. Os caracois deixan que se lles rompa a cortiza e que se lles vexa a brandura baballoeira e, multiplícanse tan lentamente como viven a súa curta existencia. Os heroes non dan a talla e pérdense en metáforas ordinarias que dignifican as dificultades humanas para camiñar no desenvolvemento das transcricións históricas de cadaquén. 

Detrás de tódolos viños espumosos, xoves ou de crianza, hai un espírito de autoengano das comunidades sobre si mesmas. Un continuum sufrir pola perda e na autolise, alén do interior das fronteiras. Entre o que se dispón nas liñas lexislativas e nos himnos, técense ás de vidro que chospen caldeiros cheos de cerimonias que monopolizan os discursos deliñados en coutas de xénero, de tradición ou de ouro saudí de vacacións polo Mediterráneo.

Morridos os acenos e transformada a linguaxe en verbas groseiramente declinadas, non queda espazo para o pensamento, si para rexoubas incontinentes que ameazan aos próximos e así mesmos.

E mentres tanto, eu sigo aquí, tentando achar... para que demo sirve a miña pel.

*Boas noites, cerebro.

Nota de prensa

As veces os selfies dos políticos traizoan e outras, ofenden...
 As veces fan as dúas cousas...

É o que ten non saber de que se fala...

AnacronISMO CIVILizante

beirarrúas rurais                                  hortas urbanas
orde-nación  nanofundio
Galiza enter-tecida

pAr

Existen dúas maneiras de ve-las cousas. Unha como as ves ti, outra como as mira o que está ao teu carón e, no medio sórdidas sofías eufóbicas que non te desprenden da realidade cando toca lidar con elas. 

Disque Venres levaba esperando séculos por Robinson e, para as que renegan das inxeccións eclesiais de intrademos, están os outros, os revividos na concentración dos predios para ben da paisaxe rural. Que ou vas ou ves, que se te atopas a alguén no camiño, mellor cóntalle que o derradeiro filme non transcribe a liña debuxada polo movemento social de aqueloutro e-ou dille xusto o contrario, que vale tanto ou máis, no que a  mensaxe libertaria reprende. 

Os berros escoiteinos tra-los vidros da miña táblet. Un home duns cincuenta anos, rifaba con dúas adolescentes porque se estaban a rir del ou talvez non, igual pareceulle ou me pareceu a min. Sexa ou non, andou a sortea-la dignidade diante dos meus ollos. Recoñecín nel, no seu vestir de camisa de a douscentos, poida que mercada hai uns nove anos ou máis, e en calquera caso menos dos que levaba pechado o local que lle queimou aos  pais. Antes de vende-lo e cambia-lo por media ducia de prazas de garaxe, xusto despois de facerse legatario dunha alícuota coa que non estivo de acordo pero que aínda así, deixouna estar e, inverteuna, segundo a familia supervivente, malamente.

Hai algo moito peor que as caries malseladas, a vellez que mostran os espazos entre os cabelos canos diante do perineo e o arrecendo das feces nos calzóns do amante, noutrora, de ollos azuis-bijoux. Non hai máis maneiras de descifra-las custodias da verdade do namoramento nunha paisaxe deconstruída no alcolímetro do club no que ninguén sube, só se vai beber e botar unhas risas. 

Seica hai por alí, clientes espelidos que desfán a fariña no vaso de tubo e deixan algo para colga-lo na punta do nabo de amantes ostraquizadas. Un deles presentóuseme un día e eu, parva de min, apostei pola súa inmensidade que logo se desfigurou no primeiro rescate propio. Aprendín por entón, que a seca no amor é mellor que lama, que a segunda afoga mentres enmerda.

Claro que hoxe, mentres observo os dentes das nenas, cuestiónome si botar un foguete de vez tería valido para desface-los nos das cervicais e arrincarlle salgaduras á feminidade do meu corpo, algo así como eles falan, ir de putos sen ir.

Boulé

Arcontes epónimos, basileos e polemarcas dirixen os novos e vellos decursos dos de antes e dos de agora e, sobre todo, dos de agora-antes.

Ollos de can

e pelo negro, gardados no peto das mans. A edición no que o veludo transfórmase nunha válvula de bolboreta que se rompe no soño dunha mitral escachada en millóns de globos, emplasmados en xermes calidoscópicos.

Nunca dixo que te botara de menos, non recoñeceu que ao longo do tempo che roubara o espazo que nunca tiveches na casa do pai, nin tan sequera: no entroido, que ao fin era a túa festa e non a do nugallán co que se casara e, no san-pedro, que nunca cho deixaron celebrar por coincidiren coa patroa da casa da avoa, e agora, dita la gracia, por se-lo seu aniversario.

Cando se escolle e, si no faceren a acotío, se ofende ao entrampa-las cuestións, tamén se entende que co tempo as cousas non vaian de camiño de volta ao encontro. Cando un lle regala as chaves a alguén de fóra sen contar con quen pensou que formaban parte de seu, o que fai é roubar. Pola contra, cando se espanta a quen estivo aí, re-dibuxando acusacións non pouco miúdas, entón asasina.

Para expulsármonos daqueles espazos comúns que aínda envolveitos de bile agridoce, son lugares ao fin nosos. Para toma-los e conta-la historia como a contan os que vencen, sen reparar que os ofendidos teñen memoria e que nela está o responso que nos acompañará toda a vida. Alí, nas sombras do que non se discute.

Longa vida aos contos de princesas reinventadas, que van indo até fabrica-las ferramentas coas que acoitela-los versos dos que se apartaron do camiño e que por fin co tempo, no agora, alguén pretende que os caídos llelos enchamos de pétalos de hortensias.

Corrixo entón: que cadaquén constrúa o seu pazo, e que deixe a carón a quen un día se lle espetou un: esta non é a túa casa

Disque cambiaron as lámpadas,

mais arredor, as  mesmas moscas careixeiras...

                                                                          tristura polo vello país


alguén bisbou nestes días: cando os que apachocan son os teus, doe máis

“I have to be here,” she said of her work.
“This is my life.”


Ms. Picciotto, Conchita.
Vigo, 1945?- Washington, 2016 

Anandamida

Máxica é a vaidade do Lolo. Encoraxada no sono dun neno que se aperta forte a unha nai allea na aldea dun país estranxeiro. Pouco importa que o percusor se disparase antes do amencer. Ao cabo as meniñas van gardadas baixo as pálpebras, fortemente amarradas nas mans da fulana. E menos consolo para aquelas dedas que afían as unllas vermellas nos croios dos camiños, que quedan atrás dos enxoitos aramios apegados ás ás do avión que os trouxer á morte branca.

Esa que te devolve en cadaleitos glacé de heroína afumada en cortes de a dous ou tres comebolsas. Acentos tibetanos en letristas de paixóns enchidas de condóns que enfundan as torpezas do amor que asoma na suor das lumeiradas, espida tra-las fiestras de festexos noctámbulos.

Líquidas son as verbas do papá que bate no lombo do Manolo. Chospen minutos de bricks oliva, sangrados de razóns que arrefrían nos portais da Banca. Esa que celebra a venda do porto, no seu cabodano, do Sancibrao ao cotonado terceiro de Bahrein. E quen non vai comprender a transcendente emoción dos que alí cohabitan: cubre a fame daqueloutro, os desenganos propios e as tolemias dos de aquiacolá.

Polo que Ms. Ananda, mida o que di...


Bos días e doces soños, Newark

Triángulo de Ogden e Richards

teño nome propio enchido de lexías desambigüidadas
por ter, téñome ás veces na tebra do referente
e atúrome.

A xente que asubíe o que lle pete.




Miosotis

A intelectualidade descansa... por Nela Valado
coas máis feas baixo a sobrecama... por Michi Panero

Transurfing

As cousas que non se entenden, non existen. Así decidiu Vanesa encararse a súa compañeira mentres saía da casa da Obdulia. As respostas ás labazadas do seu sogro foran levadeiras, pero dende que o Lois falecera, todo ía a peor. Non tiña senso explicar que a soidade cambiara de lugar e que as angueiras pouco se parecían ao que se desprendera ao longo das súas vidas. Cando os anos comezan, parte da xente faise promesas, Vanesa, sen embargo, prefería facelas no mes de outubro, coma se na estación dourada houbese oportunidades que non poderían xurdir no inverno de xaneiro. Incluso finar nesta estación convertíase en algo elegante, cos cemiterios cheíños das flores de fieis defuntos.

Logo do accidente nas datas de Nadal, a nai colleulle noxo ao pensamento de ter un novo fillo e coa mesma, tamén ao sexo casual co Lois pai; así que nun día de maio, el marchou e deixouna sentada diante da televisión vendo anuncios de refrescos. Obdulia apareceu como se tal cousa, dende atrás, lle berrou non sei que da lavadora, e nesa mesma noite, as dúas mulleres, apertáronse tanto que algún habíao de confundir co que non era. Aínda así, a vella de Rubiás, quedouse alí prantada e deixáronse querer máis veces das que quererían.

Co tempo o avó enfermou e lles deu, ademais dos apelidos ao neno defunto nun nicho afumado e húmido, catro anos de miradas escuras e silencios máis insoportábeis aínda. Elas poderían terse preguntado por que non se ía, pero na súa vez, lavábanlle o cu, afeitábanlle os ombreiros e desculpábanse por cadansúa vez que se queimaba algunha pataca no fondo da pota.

Dunha ocasión Vanesa, despois de lavarlle a suor na fronte, miroulle aos ollos e bicoulle-las pálpebras. Entón o home chuspiu no chan e espetoulle: -Filla de puta! Ao que ela contestou: -Baballón!, cravándolle unha culler entre as unllas do polgar e o furabolos.

Boas noites, Aarhus

Hai culturas silveira e outras piñeiro... 
Das silveiras, apertadas e lixosas as amoras; 
dos piñeiros bravos, sementes voadoras...

Líbera

Érase unha muller pequena, nun mundo pequeno. Un pouquiño máis grande que as ideas que se deseñaban no clúster da canteira do norte. A tal levaba un tempo coa teima de que había trasnos que andaban a ordenarlle os pensamentos e a refuxialos no cesto da roupa.  Revolvía entre as bragas e os pantalóns, miraba baixo a almofada, entre as culleres, pero non atopaba a ninguén. Así que decidiu mercar unha pechadura e gardarse nela. Un amencer, remexendo no lixo, atopou a mamadeira da filla e non pensou. Até que viu a cor vermella e preguntouse quen a poría alí. Foi un pouco antes da media noite que se deu conta e, foi despois que buscou ao pai da nena. Pediulle que lle devolvese o lapis de labios, pero este coas fazulas abatidas, negoullo. Rabiou contra del, botando algunha verba do sumidoiro ao ar e respirando o seu propio fume. Logo, cando estaba por renderse, viu a outra nos vidros, por riba da mesa do despacho. Entón recolleu o marco, mastigouse nel e chuspiulle o segredo a Ramón, dunha labazada. O que quedou daquilo, vai ser cousa doutra historia, dunha que comeza na fonte da carótide.


Envío (de aninovo)

"A ti Gabriel Aresti, palabra bascongada,
confío esa Galicia ahí emigrada.

Que teño a espranza por norte.
A ti, Gabriel Aresti, pedra e canto,
confío esa Galicia: loito e pranto.

Que teño a espranza por norte. 
A tí, Gabriel Aresti, lume e máis amor,
confío ese pobo meu traballador.

Que teño a espranza por norte. 
A tí, Gabriel Aresti e o pobo bascongado
confío o pobo meu, ahí emigrado.

Que teño a espranza por norte. 
A tí, Gabriel Aresti, na branca escuma mareira,
mándoche un cantar, que di testa maneira:

¡Con boa ou cativa sorte 
eu teño a espranza por norte!" 

Nondik ere datorren geroa
Itxaropena da gure hegoa.


De Manuel María (2016, Letras Galegas) a Gabriel Aresti (2015, vai 40 anos)


Esanen dute
hau
poesia
eztela,
baina nik
esanen diet
poesia
mailu bat
dela.

G. A.


No laboro, na amizade, no sangue dos nosos, no sentimento alleo... 
botar de menos, respirar na terra miña...

Na túa ausencia, polo teu aniversario...

Nó gordiano

I

Helena é das que gusta de foder e mante-lo virgo e iso, rabea a Rocío. Aguántao porque fai ben a boloñesa, e aínda que poida parecer de pouca importancia, foi suficiente para quitarse de enriba a Juana. Tódalas mañás, ámbalas dúas érguense coa carraxe encordada baixo o plumas e, como o saben, desfanse unha da outra agardando a que a distancia lles devolva o respiro.

A de Fontela, érguese a primeira, almorza un café con leite e media digestive, e empaquétase no anorak para saltar ao instituto coa soga atada na aula de terceiro bé. Rocío espera a que ela empurre a porta para  bota-las sabas ao chan e, recolle-los deberes que trae tódolos  días a corrixir e que nunca fai. 

O como de arranxarse para chegar ao mesmo tempo, ninguén o entende. Mais aí andan, aquela collendo unha mazá da máquina, e a Helena pensando, no que un dos  alumnos se lle desculpa por tropezar cun dos seus peitos,  que por que non a traerá da casa. A mazá, quérese dicir.

Na quinta  mesa da cuarta fila, comezando pola dereita, está a Sara a rele-los apuntes de Química e detrás dela, Carlos babea aos ritmos de Lois e Silvia. Rubén, que, ao igual que Helena tamén está a velo, achégase a eles apresando na man un dos seus bolis e garabata algo no caderno da rapaza. Entón na xugular do Lois comezan a ferver aguillóns, e de súpeto escóitase un berro:

-Exame!

II

Helena é das que gusta de foder e mante-lo virgo e iso, me rabea. Aguántoo porque fai ben a boloñesa, e aínda que poida parecer de pouca importancia, no seu día foi suficiente para quitarme de enriba a Juana. Tódalas mañás, ámbalas dúas erguémonos coa carraxe encordada baixo o plumas e como o sabemos, desfacémonos unha da outra agardando a que a distancia nos devolva o respiro.

A de Fontela érguese a primeira, almorza un café con leite e media digestive, e empaquétase no anorak para saltar ao instituto coa soga atada na aula de terceiro bé. Eu espero a que ela empurre a porta para bota-las sabas ao chan e, recolle-los deberes que traio tódolos días a corrixir e que nunca fago.

O como de arranxármonos para chegar ao mesmo tempo, ninguén o entende. Mas aí andamos, eu collendo unha mazá da máquina e ela pensando, no que un dos alumnos se lles desculpa por tropezar cun dos seus peitos, que por que non o traerei da casa. A mazá, quero dicir.

Na quinta mesa da cuarta fila, comezando pola dereita, está a Sara a rele-los apuntes de Química e detrás dela, Carlos babea aos ritmos de Lois e Silvia. Rubén que, ao igual que Helena, tamén está a velo, achégase a eles apresando na man un dos seus bolis e, garabata algo no caderno da rapaza. Entón, na xugular do Lois comezan a ferver aguillóns, e de súpeto escoito un berro:

-Exame!

III

-Vai foder!

(Se non fose polo ben que fas a boloñesa e que me sacaches de diante a Juana...)

-Se queres... xa sabes!

Mastígalle a berros a de Fontela entre a digestive e o café, para logo saír cara o instituto coa soga atada á aula de terceiro bé.

-Joder, por fin!
-Por fin, que?

Respóndelle Helena dende a porta, toda ela recosida no seu virgo. Des-encordadas xa do plumas que envolve cada noite a carraxe da outra, e que, no almorzo lles devolve o respiro.

-(Que, que...? Se te foras a merda antes de aparecer!)

Siléncialle Rocío, mentres anda a recolle-los deberes que trae tódolos días para corrixir na casa e que nunca fai.

-(O como de arranxármonos para chegar ao mesmo tempo, ninguén o entende. Mas aí andamos, eu collendo unha mazá da máquina e  Helena pensando...)

-Perdón

no que se lle tropeza  o alumno ao peito.

-(que por que non a traerei da casa, a mazá quero dicir.)

Na quinta mesa da cuarta fila, comezando pola dereita, está a Sara a rele-los apuntes de Química e detrás dela, Carlos babea aos ritmos de Lois e Silvia:

-(Se me quixeras)

Rubén que, ao igual que Helena, tamén está a velo, achégase a eles apresando na man un dos seus bolis e, garabata no caderno da rapaza:

-(Parvo é o que fai parvadas... A que putea...)

Entón, na xugular do Lois comezan a ferver aguillóns, e de súpeto escóitase un berro:

-Exame!
*Monstrolizacións con Suso de Toro


My mind

-Até onte cría que o menos afastado da poesía era a tolemia
-E non?
-Sería, se non fose pola siquiatría
Teño unha historia pequena para contar,
e pouco tempo para mentila.

Emprestémonos un anaco de cada un:
meu, un corazón de cake recheo de compromisos co demo; 
teu, un flotador de púas dentro do caldo de cabaza da túa maldade.

Sen fronteiras

-Cal é o lugar máis bonito do mundo?
                                                   -O que tes diante dos ollos

O risco inevitábel

A afirmación de que existen Deportes de risco e Riscos do deporte, non desenvolve unha idea extraordinaria. Tampouco son novas a busca de chivos expiatorios ou desprazar á vítima a responsabilidade (neglixente, culposa,...) dun feito.

No noso país segundo se le no diario Marca, as probas automobilísticas son unha afición colectiva, que forma parte, dende fai décadas, do folklore popular. Tamén nos explica que a Federación Galega funciona (ou dis-funciona?, segundo o propio artigo) como un ente autónomo independente da Real Federación Española de automobilismo (e, talvez, da Federación Internacional de Automobilismo).

O que me cuestiono é que significa o de que foi un accidente... Mala sorte impredicíbel? Falta de sentidiño dos espectadores?

Tamén me pregunto que contido ten a comunicación da FGA: A autorización de probas puntuables para o Campionato Galego de Rallyes, como o Rallye de A Coruña, esixe a previsión e o cumprimento de estritas medidas de seguridade, que a xuízo desta Federación, a organización previu e respectou estritamente. Ou o que é o mesmo, cales foron as medidas de seguridade?

Se todo se fixo tan ben, se non hai nada que cambiar (aquí ou acolá)  no que respecta aos clasificados como Sport dangerous, entón o de que estaba para eles cobra grande dimensión nun país en que aínda se fala no nome das meigas e da santa compaña...
                                                               -Tivestes noticias de min?
                                                               -Agora
                                                               -Ha´, é que pensei que morrera...
agardo por ti,
 e por tódalas paixóns mutiladas

PDCG



A educación inculcada, non me deixa dubidar das boas intencións no inicio, da Lei 7/1996 de desenvolvemento comarcal. Pero desgraciadamente, é sabido que máis cedo que tarde, se converteu nunha burbulla máis, alimentada polos fondos europeos e devezos das distintas familias de "politólogos", e outra animalia, coas que foi casando o noso finado vilalbés.

Por moitas teses que se fagan, as filias e fobias entre os predadores que residían ao longo do territorio, non terían sido suficientes como para censura-lo feito de teren esquilmado as posibilidades do país para seren un proxecto de futuro, imprescindible para nós e para os que hoxe andan a formar parte da mobilidade exterior.

Malia todo isto, a desventura sería te-la certeza de que nestas alturas, na nosa terra,
 o modelo deste partenariado parasitario non tería cambiado, non si?


Saudades

teño morriña de morte,
e ela anda a esperar por min

sinto a vellez cravándose
nos meus soños e na túa memoria

teño pensamentos impuros
co coitelo e a gadaña

Desambigüidades

a cadela xoga cos rotuladores mentres eu deseño a corredoira pola que se debuxan as pegadas das liminalidades que abrollan nas paredes dos encontros coa animal que se engaiola reclúe no cadáver dun vello teatro Híkuli

ela anda collida da correa do crego ás poéticas infinitas que limpas de carrachas deixan a súa semente nos illós que afogou o río ao apagarse na extrema da estación e ouvea no limiar do picouto que suprime os embudes das paisaxes que os que nos regueifan inclúen na súa pastoral

mais non expira cando a obstrución da xugular encolle as cuncas do baldeirado no presebe e se retrousa na graza tabernaria dos que aboian en tódalas angueiras que varreron as posicións daqueles que non concorrendo investiron o seu espazo en sinala-los marcos doutros que empregaron os cantos para que esvarasen as verbas na ecolalia do que aquí me conduce

The end

ZAR PAAI*

Cabe a posibilidade de que na Auria haxa por superficie útil rural, máis cidadanía exconsurábel que efectivos ao servizo de extinción de lumes, é dicir, máis xente que teñamos o demo no corpo, que homes e mulleres nas estatísticas do IGE... Porque senón non se entendería que nun país, con máis do 60% do monte en mans particulares, con predios de 0,5 ha de media (a 1-2 ha por propietario), e cun cacho, non desprezábel, en varas ou comunais. Nun territorio con pouco máis de 270 mil explotacións gandeiras e agrícolas de 8,15 ha por unidade, e por riba, segundo a propia Xunta explica, nunha comunidade autónoma cun "80%" de superficie cinexética... O monte, arda.

E, por incríbel que pareza, nesa Comunidade onde a voo de Puma coidamos, non se poden contabiliza-los 7000 profesionais que a súa presidencia contratou, é máis doado ve-los paseos do xabaril.

Digo eu, que nestas parroquias envilecidas, talvez coa maior proporción de poboación na diáspora e máis envellecida da vella Europa, é onde se trafica maiormente na verbosidade política, con pecados punibles no novo código penal (título XVII, capítulo II) no que a foresta se refire. A realidade, sen embargo é que o abano de posibilidades para un forense dos massmedia é infinito:

-Os eficientes plans da administración do de Peares, da do baltarismo e das locais (incluidas as defenestradas comarcas, tan sexies noutrora)
-O negocio nobre dos holdings de prestacións de servizos
-A sacrificada explotación intensiva  agraria, gandeiraforestal
-A respectuosa actividade cinexética
-A ecoloxista filosofía das enerxías renovables
-A supervivencia do de cadaquén, a tolemia e as pantasmas das rozas...

Mais, sendo coherente comigo mesma, conclúo que a responsabilidade é do meu pai, porque si, por seren da Limia... porque, quen lle mandaría a el naceren e morreren nesas terras do inferno... Aínda que igual co tempo, papae, redactan un decreto para iso tamén, non vaian te-los nosos ósos no seu interior mistos delituais... Será por lexislación...

Culturas líquidas

érache ela unha sociedade tan homoxénea,
víase tan ben feitiña, tan bonitiña que...
non aprendían nada

*A metáfora do xardineiro, Zygmunt Bauman

Chill, man!

-Que ocorre?
-Se eu tivese a potencia dun furacán
-Que?
-Recollería as notas da filharmónica na que se fai oficial o discurso e, llelas guindaría ao mestre na clase de inglés para que puidese replica-las sinfonías coas que me bombardea acotío, pero na faciana!, empuñándome nos ollos as súas feblezas, esas que me culpan de todo o que non é suceso, porque non fai senón queixarse de min.

Teriamos ámbolos dous, valor para puxarnos os pelellos, e veriamos quen berraría máis, quen ten xuntados máis medos!, se un polo outro ou o outro, pola súa caralla... Teño por seguro, que conspiramos no mesmo fume, para el, unhas risas, para nosoutros, a banda sonora da medula que atrapa os movementos de cadaquén nunha onda que ten miles de vidros por fronteiras.

Que o meu non é meu, e que non escollo nin con quen vou aprender a foder, nin onde me vai saír a seguinte espiña. Nin a patoloxía que respira na ortografía dos que coma min, fan sumas do que lles asolaga os recreos, segundo eles, en brutais neglixencias, e para nós, parénteses enchidos de masters-do-dancehall que casan con viúvas brancas.

Sei que nas naftalinas dos que non morreron antes dos corenta, vellos de máis!, hai demencias que non envexan aos regos das pegadas dun garfo no pulso co que hoxe me erguín, logo de que a nai me roubase a macela mexicana.

-Que merda queres? Tireina!
-A hostias, matábate!

Mais, non se atreven coma min, a face-los cálculos de que nin hoxe nin mañá, vou ser quen de responder pola vea que me agroma na tempa...

Doces soños, Braga!


O misterio

De mañá, de inverno, no outeiro do casal de Leirós, un neno percorre o camiño que hai entre a casa do párroco e a do Ramón, que hai que levarlle a volta do que lle pagou ao seu pai, muiñeiro de herdanza e carpinteiro de ocupación.

No carreiro do atallo do Porto, cae o neno no río e afoga entre o predio do Xaquín e o da Adela. Búscano, nos días que seguen, os veciños, anda a nai aínda hoxe, na súa procura. Está segura de que llelo roubaron os animais do monte, porque o seu fillo é bonito coma un sol. De vez, fálalle cousas del ao pai, como que onte lle preguntou á raposa, e que ela lle contestou que o vira xogando cos estraloques no sendeiro de Carpazás. 

E o pai déixao estar, ao fin a súa Sara non fai mal a ninguén, e que máis dá que por reis ou no aniversario,  a súa dona lles merque roupa aos dous nenos, ao que crece con eles e ao que xa non está. E que a aquel pequecho, lla deixe por aí fóra e, que o Ramón vaia detrás dela para gardarlla na artesa que está no faiado da casa de abaixo. Tampouco importa que, dende que faleceu o seu o home, é o fillo o que segue agochando na maseira os cariños da nai para co seu irmán.

Nin sequera, que con el vaia o neto, que coñece do seu segredo: o da avoa e o do pai. O da avoa que se volveu tola, e o do pai, que sabe que o irmán morreu afogado preto do Porto, entre o predio do Xaquín e o da Adela.

Boas noites, Sydney

Know_mad II

O control da polaroid sobre a imaxe proxectada en cada sílaba que difire da percepción da miña sombra, devólveme unha causalidade dificilmente indexábel a algo particular que me enganche ás tripas dos que falan na miña contorna. 

A interpretación das verbas propias vólvese tormenta que dispara coitelos afiados, polas ideas que me ferven nos miolos, alumeados por un fogo prendido na chispa que lle fuxiu á colleitadora. Esa que anda sen asegurar e, que vai custa-lo enredo entre o meu espazo e o dos outros até diminuí-la soidade á fracción do absoluto.

Non quer saber máis, para non penar con o de eu non quixer dicir iso ou por ser acusábel de afirmar na contra, que non no favor, de parcerías, que habelas hainas, e que, fustrigan ao deixarse levar polas paixóns das conviccións. Todas elas acollidas no intre en que baten nos coiros dos mapas do que eu son, para refuxiarse no interior dos citoplasmas. 

Teño por costume fiar conceptos acordoados arbitrariamente no meu envés, e por iso, ao despecharse a noite, veñen a min ametencias daquilo que no silencio se me constrúe no niño que gardo nos sobrazos e ao que, non lle falta máis que un botarse fóra.

Onde alguén, aínda sen propoñermo, sempre pode escoitar en min... aquilo que muiñaría o inimigo.

Bo xantar, Ontario

Know_mad

A madurez do sangue leva metabolitos envelenados que non se entenden. O guión é unha pantasma que berra, como choran os gatos no intre en que a roda do tractor entérraos na vida dunha pista que se desfai en verbas, para non diciren nada, para me repetir. Que o que se retira das linguas a cotío nos embarques das patrias temesiñas que, loitan asubiándolle as penas ás cobras, ao tempo en que se desfán da pel que lle roubaron á infancia, anda a petar no meu cerebro.

Probemos a encantarnos a nós mesmas, mentres nos andan a diagnosticar un cancro no peito esquerdo, e a mandar saloucos a quen nos pariu para logo, faceren por rebentarnos contra valados liberados de dozuras. Experimentemos como poderían birtarnos dende o cu da mente, para ao fin, baleira-la semente do melón na mesa dalgún letrado, baixo a luz que  se afasta da fiestra que coroa o espazo entre o fóra e aquí.

Despois de todo, o único matrimonio que me acompaña é o tempo que se encolle comigo e que afoga os sinais do que está por chegar. Porque nesta altura, na que o lobo xa non se perde en lamas alleas, a pulseira que levo ten a propiedade exclusiva do que se desfai no sobrado. E se escribo isto, coas pálpebras a medio derreter, éche porque non me teño, me fuxo, non me estou. Todo para que non me alcances na expresión do que está por dicer e aínda non chuspín.

E se algún día escorregas nas miñas pegadas, sóprame no ouvido que, nesas noites sen estrelas, por baixo da auga e do frío, haiche un espello que se che ha abrir polo costelar.

*Bos soños, Lima

Pardao

Existen retrancas nas rúas que lixas coa presenza dos teus pantalóns mexados e as túas barbas enxoitas en viño e fariñas de alprazolam. Desas, nas que babexan as cancións de nenos escollidos e, nas que as nenas, respiran por non seren menos desgraciadas na vida do que lle tocou a cadaquén.

E detrás delas, empurran cóxegas e esbirros trouxados nas aras dos encoros das ánimas, que se arrastran no cotiá das luminarias dos que nos din, de vez, o que temos que facer, para non rematar mastigando o chapapote que envolve os espíritos das asociacións de veciños.

E no aquel de non pensar, Pardao camiña a carón do pretor que, lle vai dar a lamber do cu dos pratos que, fregan as relixiosas tralos panos sagrados nos que agochan as súas identidades, outrora femininas. Se o Pardao servise para algo, nin sería para contarche un conto, nin para acariñarte a libido, que non están nin estiveron, a súa lingua nin o demais, para eses mesteres. 

Disque as esmolas do mozo son pequechas, que as arrinca con soberbias e as chuspe diante do cruceiro, aos pes do Cristo no que apareceu morto o de Dios, despois dunha liorta, ou esmorga non están seguros, cun dos de Silvela, que aínda anda preso. Non por isto, senon pola desfeita que lles fixo no taller aos da Ramallosa, por nada, por levaren catrocentos miserentos euros. Falan tamén, que o Pardao ten a súa nai feita unha merda por teren que turrar do fillo, que os pañocos rifan con ela por recollelo, que lle espetan, cantas veces poden, que hai que cumprir co afastamento, que aínda van acaba-los dous na cadea.

E din que cando o Pardao entra no concello, bérralle á filladeputa que ten diante que por que lle dan, o que é de seu, aos ciganos e aos mouros. E que logo, xa na Carballeira, bótalle un brinde ao Eleuterio: -E éche que a vida é un sopro de ar luxado en cáliz de papel aluminio...

Boas tardes, Viseu

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena