A pequena leiteira


Aínda que non peche os ollos, podo rescatar a imaxe da tona fervendo na máis grande das potas vermellas. Aínda que te estea a mirar, podo pasear polas burbullas e ver como a nai lle da voltas á culler.

Se me deixo levar polos pes, respondo en saltos entre rúas, aos impulsos propios. O primeiro:

-Pum! A carón da panadería das Casas Reais

Onde a leiteira nos enchía o cacharro. O segundo:

-Plas, plas... navegando pola costa de Xelmírez coas catiuscas azuis, a vela maior -o paraugas- pechada para non afundir -e para que a nai non rifase ao chegar a casa- e, a cacharro do leite...

A leiteira viña no Castromil dende a Susana. Poucas veces a viamos, pero cando era así, ría cara nós como se quixer comernos. Igualiña que a do conto -só que a súa casa estaría feita de requeixo. E ao bicar, arrabuñaba, todas as vellas o facían:

-Todas ulían a fume e a caldo, a pan reseso en leite acabado de espremido. Levaban as engurras sachadas na cara e as mans estaban feitas de carozos de millo.

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena