Dis-posta


Post-ureo na porta da xefa.
Avan-gardas de salivas entre eles, elas
e eu. Competencias varias, sorrisos.

A ela parécelle que podo esixir. A min, que xa non estou para milagres. Crise na contorna:

Cambiamos o curso do Miño?

Dende vai un anaco non vexo cartos no meu peto, non aforro segredos na pel, si recoñezo as miñas lerias, si excomungo os meus pecados:

Sete días ten a semana,
unha noite so. Caramelos
de talco branco, vilezas.

Ata onde chegar? Cando remata o amencer? Estaste a aburrir?

Entre as apertas dos meus ollos,
baixo os xeonllos do capataz.

Teño os outonos cansos, tortas as dedas pola humidade. Espero por min:

Tras un obxectivo esnaquizado en catro vidros,
un por cada membro co que camiño.
Conto comigo, pouco máis,
no xustomedio do meu sentir.

Dende os baixos da cama, condeno, berro dende o aquí e o agora:

Dis hoxe,
pos mañá.

E mentres... Dis-post-a (a) esperar.

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena