Sofía pelou as patacas, troceounas e botounas na sartén. Logo picou a cebola e a amanita ben miudiñas. Baten os ovos. O irmán, coma sempre, chegou o último. Puxéronlle a tortilla na mesa e anoxado, amolounas:
—Que tedes?
Pola noite comezáronlle a arder os cadrís, o fígado, ate que faleceu. No velatorio, conversaban as cuñadas entre saloucos:
—Ai, meus fillos!, berrou a Lucía.
—Mellor que sen súa nai..., moumeulle a outra
