Chegar tarde é unha mala costume. Sen embargo, ás veces é coma un perderse no intre do buraco dunha mesma e nadar no grande Silencio... Para senti-lo todo coma un doce agochado nun niño, entre as espiñas dun limoeiro...

Volvo respirar, como de nena. Falando soa comigo mesma... Merecer, poida entón, que merecese a pena, que eu precisase de vez, esperar por min...
                                  Boas noites, Compostela

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena