Diacronos

Coido que os pobos perden excelencia no que te achegas ás súas elites, cando estas se ispen nun principio de século, cruel e vulgar. Os caracois deixan que se lles rompa a cortiza e que se lles vexa a brandura baballoeira e, multiplícanse tan lentamente como viven a súa curta existencia. Os heroes non dan a talla e pérdense en metáforas ordinarias que dignifican as dificultades humanas para camiñar no desenvolvemento das transcricións históricas de cadaquén. 

Detrás de tódolos viños espumosos, xoves ou de crianza, hai un espírito de autoengano das comunidades sobre si mesmas. Un continuum sufrir pola perda e na autolise, alén do interior das fronteiras. Entre o que se dispón nas liñas lexislativas e nos himnos, técense ás de vidro que chospen caldeiros cheos de cerimonias que monopolizan os discursos deliñados en coutas de xénero, de tradición ou de ouro saudí de vacacións polo Mediterráneo.

Morridos os acenos e transformada a linguaxe en verbas groseiramente declinadas, non queda espazo para o pensamento, si para rexoubas incontinentes que ameazan aos próximos e así mesmos.

E mentres tanto, eu sigo aquí, tentando achar... para que demo sirve a miña pel.

*Boas noites, cerebro.

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena