Líbera

Érase unha muller pequena, nun mundo pequeno. Un pouquiño máis grande que as ideas que se deseñaban no clúster da canteira do norte. A tal levaba un tempo coa teima de que había trasnos que andaban a ordenarlle os pensamentos e a refuxialos no cesto da roupa.  Revolvía entre as bragas e os pantalóns, miraba baixo a almofada, entre as culleres, pero non atopaba a ninguén. Así que decidiu mercar unha pechadura e gardarse nela. Un amencer, remexendo no lixo, atopou a mamadeira da filla e non pensou. Até que viu a cor vermella e preguntouse quen a poría alí. Foi un pouco antes da media noite que se deu conta e, foi despois que buscou ao pai da nena. Pediulle que lle devolvese o lapis de labios, pero este coas fazulas abatidas, negoullo. Rabiou contra del, botando algunha verba do sumidoiro ao ar e respirando o seu propio fume. Logo, cando estaba por renderse, viu a outra nos vidros, por riba da mesa do despacho. Entón recolleu o marco, mastigouse nel e chuspiulle o segredo a Ramón, dunha labazada. O que quedou daquilo, vai ser cousa doutra historia, dunha que comeza na fonte da carótide.


No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena