Down down mamá

-Xa ves, pouco se pode facer con el
-Pero se está moi guapo... e que sorriso ten, non si, Pedro?
-Segue sen falar nada, porque cando veu, si... que el estivo en Amencer até os 18 anos, pero despois...
-Xa... pero agora está moi ben e treméndamente guapo -cara el
-Claro que se falara...
-Xa, vostede coidouno como puido...  Antes era o que había...
-E agora xa non podo... porque mira, estou moi mal dos ósos, cústame subi-las escaleiras, e teño diabetes...
-Pero, foi a mellor decisión e, Pedro está contento, a que si?
-Non, se non fala. Aínda que a nora me dixo será contigo, que comigo...
-Bo, alí hai xente da súa idade e pode facer moitas cousas
-E hainos peor ca el, que bo... o noso ben o ve,... Pero alí hainos que non se poden mover, e iso é outra desgraza...
-E vostede, como anda? Contenta?
-Moito, se non fosen os ósos... que teño que tomar un montón de pastillas... e a dor non ma quitan...
-Alégrome de velos, e a Pedro especialmente que me gustou velo tan guapo e tan ben, a que si Pedro?
-Si
-Vaia, agora falouche...


Bos días, Montevideo

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena