Cé Uve

Atrasei a hora en que chegaran os nenos para que André e el faláramos con calma, e ao final o único que poidemos tratar foi sobre as diferenzas entre nolos dous. O feito de que eu esa mañá esquecese recoller a Dalia respondeu a variables externas de pouco peso e por iso, saquei o meu produto interior e abrutei nunha discusión que acabou entre sabas, pero non foi basicamente por min.

O pai deles e amante meu a tempo cada vez máis parcial, sobre todo dende que separados xa, atopámonos unha noite detrás do mesmo licor, que para concretar era da casa do Afilador, tiña aquel día unha entrevista e por iso acordamos que hoxe me tocaba a min.

Aquel home pequecho de ollos azuis, quedara en pasarse pola empresa do Fonso as oito da mañá, e alí andaba dende menos cuarto, dándolle tempo a un café e a ler na Región que o de Benestar retirara a subvención do bonobús para os que, segundo el, tiñan boas pensións.

-Eu haber si chego a cobrala, replicou dirixíndose ao camareiro para pagarlle

Sen facerlle caso, deixouno marchar. Entrou en Guimansa as oito e un minuto, dentro unha auxiliar lle dixo que se sentara e alí estivo, até as nove, as dez... Sobre e vinte, entrou pola porta o Lois, disparándolle unha ollada de desacordo á de recepción que borboriñou algo así como: está a esperar por vostede, xa leva un cacho.

-Home, André! Sinto terte feito esperar
-Non importa, musitou
-Ven, entra

No despacho pouca revolución... un refresco, o ordenador de costas á fiestra e algún papel. Mentres se colocaba, convidouno a sentar.

-Bo
-Si
-E que tal a Adela?
-Coma sempre
-Seguro, guapísima, e os nenos igual
-Bo
-Si
-Eu
-Xa sei, polo que falamos
-Si, por iso
-E que agora mesmo, non podemos
-Vaia
-Xa sei o que che dixen, e non o esquezo... Imos facer unha cousa, déixame o móbil e te chamo eu
-Xa o tes...

Puido se-lo mellor polvo da súa vida, arrabiado como chegou onde a súa exmuller, pero nin iso.

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena