Téñome, grafíome


Sempre hai algo íntimo e persoal, de catarse (sentimento que non pode ser exclusivo da poética) ... e por iso, afánome en historias que aparecen non a resultas do medrar miúdo dunha bóla de neve, senón do minguar dunha cebola que vas espindo. 

Elas forman parte da vida mental (que non descansa nunca), que mestura todo o que hai e sucede en min e na contorna, e sobre todo, leva esa pesadume do sentir meu de fraxilidade que vai impreso na muller inxenua e que non se perde, doendo máis se cabe, na libertaria.

Case que boas noites, Compostela

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena