Laboro

Hai un son pernicioso na súa forma de mirala, no aquel da botella de godello que se vai baleirando namentres ela fuxe de non incomodar nin a súa derme, nin o seu espírito. Trescentos seis segundos coas pernas agochadas na cadeira, sentindo os pantalóns alleos tan preto que lle suben o noxo á gorxa. Porén a moza responde ás insinuacións con cadencias ambiguas para non perde-la oportunidade daquel traballo, que valía a pena por non volver escoita-lo seu compañeiro amencer con aqueles gorgolexos. Atópase Rosa nesa liña invisíbel que hai entre dúas persoas, que as veces está feita de aramio e outras de algodón, espetando o seu sorriso contra a parede.

Disque algúns negocian os acenos propios co alter ego e así poden conmoverse cando en realidade andan conxelados, pero hainos como ela que tatexan si a linguaxe do músculo estase a premer coa faixa do que ás veces toca facer. Subir despois da cea ao cuarto, deixarse ir no degoiro adurmiñado, simula-la paixón e correrse no intre en que che están a dicir, que a pesar diso, non hai contrato.

Berrar entón, dende o interior e para dentro, para rebentar no costelar as engurras do si-mesma e evita-la fiestra e o caixón dos coitelos por non acabar cun corpo no chan, o de Rosa ou o del. Saír antes de amencer para agocha-la vergonza de quen crendo seren un arma, descóbrese feble no ollar do que se empaqueta entre as pernas; para revolvérense na lingua indesexable que lle está lambe-la alma do feminino. 

Rosa sabe que non cabe fuxir e, sen posibilidade de asasina-lo momento, busca un recuncho cheo de luz, que a saque da imperturbable condición de puta, só por isto, porque esta noite, decidiu regala-lo abrigo da súa entidade a cambio de...

Boas tardes, Lisboa

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena