Come-bolsas

Naquel mercadiño, sobre corredoiras de chapapote, entre saias de guepardo e pantalóns mariñeiros, percorríanse ministerios coa intención de intencionarnos. E a dous días da reflexión volvíanse cara nós as provocacións sindicais, a amiga dos massmedia en traxe de combate e os a-dedo, e... Despois chegaron as indemnizacións aos agraviados e tamén, aos que non.

Naquel tanatorio sen mortos, estabamos case todos, convidados e non... Habíaos de liño e de gravata, estaban os profesionais do profesional e os que queiras ou non, eu quedo.., e xestores mudos e cámaras, o burguer, a cruz... e estaban os que sobraban e os que faltaban... E logo viñeron as medallas duns, inversamente proporcionais as miserias doutros.

E aquí, na cama onde María adormece a súa diagnose, na pensión chinesa do André, no perfil pobre do que sacou a universidade ou menos, no soliloquio técnico do que aínda conserva unha nómina ou no decurso do acudir ao fala-barato, que nestes días anda a cobrar horas extras, hai un senso traxicómico no facerlles a cama a todos e todas as come-bolsas, aos que xa estaban e os que están por vir.

Pisemos merda, entón

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena