In-femia

A poeta chuspiu os seus complexos diante de media ducia de mulleres, ás que aborrecía, como facía comigo. Lola tiña un par de noxos agochados entre as pernas e a alma. Nun deles apertou a barriga e se desfixo de si mesma para crecer en peitos e miolos, para defenderse das perturbacións das etiquetas que lle puñan prezo ós centímetros dos seus tacóns, eses que lle axustaban á deda sen unlla do seu pé dereito, ó anel do seu amor estéril. Na súa escrita resoaban fondos escuros de meles acedas, duras coma pedras imposibles de derreter. En cada unha das súas verbas, un apósito bautizado no sangue que perdeu cada vinteoito días, no calcio que tivo cravado nos ósos até hoxe. 

A lagarta non gardou nada nas súas tripas e cagouse nos demos e nas bruxas que envelenaron a súa existencia dende que a imaxinou.

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena