Herba mate

Imos ver, se eu teño dúas moedas de prata e un pouco de lama aforradas ó tres por cento de interese, que é menos que catro pero máis que dous; se teño un terreo en Córdoba, na autoestrada de Rosario, no que garda-lo meu fogar nunha caixiña de madeira de carballo, se merquei un carro con dous bois e andan a empurra-lo meu sangue polas américas, pra que necesito falar coa Odulia e pedirlle prestado a súa cama. 

Podo alugarlla, ou non? Que a súa cona non pode valer máis que a da Macarena, que por riba ten pinta de ser máis pequena e arrubiada no corazón. Pra que, entón? 

Sabes, na miña casa, detrás do comedor, estaba o cuarto onde se gardaban os camisóns da avoa, alí soaba a radio mentres me vestía diante do cristodosagradocorazón, había un locutor que tiña a voz dun anxo, non era de aquí, que che sei, a min parecíame do Porto, as veces, chuspía algunha verba en brasileiro e despois cantarexaba un pouco a canción que ía por, e eu non pensaba, abría ben os ollos e daba voltas, e comigo, o viso e a touca.

Entón non sei, danzar coma un tolo, non che era pecado, e as miñas cousas estaban enterradas, con foto e todo, nun nicho do terceiro andar, no corredor número catro do cemiterio de San José, así que máis abaixo non che cría en acabar, non máis que da vergoña de cando a Odulia me chiscou un ollo, despois de pillarme co nariz na bragueta do Eladio, o de terceiro .

E dende aquela nunca máis, so alquimistas espidos de sombras e agochados no aparador que fixo o pai moito antes de estraña-los seus azoutes, antes de que virase a Paraná e se perdese. Monecos que ulían a mate e se deixaban humillar no matrimonio alleo e que de vez subían á casa da Macarena para darlle polo cu, que así se sentían máis homes.

Que hai que gardar? As miñas cousas xa as viron o meu can e a cabra tola da Odulia que non deixou de teimar na miña vida até hoxe, no día do noso casorio, seis meses antes de ser pai do bastardo doutro.

2 comentarios:

  1. Abráime o ímpeto que lle dás (ou lle arrincas?) á palabra: a lingoaxe ten vida, alén da vida inmensa que contén a historia, densa e vertixinosa, que ficionas,

    ResponderEliminar
  2. Moitas grazas, coma sempre... Busco fotografar as realidades, construíndo oracións como músicas do interior... Se estalan é que están a facer o seu traballo... pero aínda quedo lonxe do cometido e haiche que seguir aprendendo...

    ResponderEliminar

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena