Caligrafía

Debaixo da escaleira, atopei a bicicleta azul que me regalara o padriño nunha das veces que viñera dende Bos Aires. Eu sabía que a irmá aborrecíao polo da moneca do vestido feo que lle trouxo d´aló e porque lle tirara das orellas cando a viu darlle unha patada ó curmán. Ó papá non lle parecera ben pero deixouno estar. Porén polo Pilar, na poxa do carneiro, os dous irmáns leáronse de mala maneira. O pai do Camilo dixo que se non tiña cartos llos emprestaba, entón o meu decidiu que era tempo de facérlle-las contas ó arxentino e botouno da casa da avoa. Non volveu até o enterro do tío Eduardo que afogara ó caer ó encoro de Muiños. Escoitei que se tirara porque discutira coa muller sobre unha terra que lle cambiara ó patrón e seguín oíndo que a xogara e perdera. Aínda que co tempo souben que a cousa foi ben diferente, que o noso avó seica lla prometera, non descubrín o por que e nunca preguntei.

No faiado estaban gardadas de antes, as cartas del, as do meu padriño ó meu pai. Xa as tiña todas lidas. Gustábame aquela letra, escribía como don Fernando cando corrixía os deberes da catequese e, como o médico nas receitas, e aínda que a min non me saían tan ben no principio, logo co tempo fun aprendendo.

Cumpridos trece anos, a nai pediume un favor: escribirlle a carta na que, o finado do meu padriño, por fin lle pedía perdón ó papá. 

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena