Papel de prata

Na que fora a casa onde nacera o meu pai, puxeron fai uns anos un banco. O seu director déixalle a calefacción posta ós beirarrúas que se agochan entre os caixeiros e as cadelas que levan amarradas os seus calzóns húmidos. Seica é un bo home, un deses que durme ben polas noites, no seu cadaleito de flanela, acordoado ós peidos da que foi, antes de finar dun cancro de mama, a súa muller nos últimos trinta e tres anos. 

Pola mañá sobre as sete chega María. Ven no anpián dende Rabo de Galo, escoitando a cope media mareada pola calefacción. Leva un par de bolsas de grelos para vender o saír de limpar e, ten as mans conxeladas a pesar dos guantes de la, que mercou na feira o mércores pasado.

Antes de entrar sempre comproba que non quede ninguén, que un día levouse un susto cunha rapaza, que tivo que chamar á policía, que non se ía e, que por riba, comezou a berrarlle. Ela non entendía, nin lle facía falta, o que quería era que se largase de alí para poder marchar canto antes coa súa vida cara outro lado...

E hoxe... que seica volveron mexar na entrada e, menos mal que esas carnes de besta non deixaron máis merdas súas: A madre que os pariu quen os varrera...

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena