Ritorno

A ansiedade mastiga en min, por dentro e por fóra.  Non se depila, nin tingue o pelo, a penas disimula o bigote e cepilla os dentes en menos dun minuto. Ponme de malahostia e non me deixa traballar, mira con desconfianza a que me está a cobra-las leitugas e o pan e, non responde ó saúdo no portal. Teño corenta anos máis dende que deixei de pensar no xesús que se espía na catequese, algo menos dos xogos de Marcos para coa miña irmá; non tantos veráns antes de que o cancro o sacase do medio. Hai tobogáns nas verbas dos que escoito que, me fan pensar nas miserias propias, no pouco que importa a data do meu aniversario, que nos acoros xa non ten que ver o termóstato da calefacción e, que a única batalla na que non me rendín é a que non me liberou de participar desta soidade. Ás veces me pregunto cal sería a patria que me faría tremer ou o amante polo que acoitelaría o meu corazón, incluso imaxino as tormentas na aldea como mares que axitan a miña insulsa existencia. E logo respiro ó meu redor, absorbo os delirios máis simpáticos e sorrío sen necesidade de colocarme detrás de ninguén, para mirarme e limpa-las lagañas diante do espello a un tempo que expulso a claustrogorafobia que vou sentindo coa idade:

Esa propia vida no meu país estéril, preocupada non polos fillos, senón pola herdanza.

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena