Best... seller

-Camiñar diante dos pés,  non sei
-E pra que o tes que saber?
-Pra escribir unha novela

Porque non teño historias...
teño razóns

1 comentario:

  1. Supoño que para escibir unha novela hai que deixar rolar unha historia e camiñar atrás dela, como un cámara de guerra persigue e captura a acción.

    A novela, como a guerra, cambia a cada intre, cada vez que dirixes a cámara a algún punto que puido ser outro. Polo menos debe cambiar para quen a escribe e quen a consume enlatada, quer en documentario, quer en filme, quer en libro.

    Talvez mesmo a guerra real, como o amor, ou o desamor, ou o fraticidio, ou a gran e escandalosa estafa, cambien tamén cada vez que o cronista constrúe o relato.

    É posible que ambiguidade non resida na narración, senón nos propios feitos narrados.

    ResponderEliminar

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena