Ollomol

Na vida ollei ás cousas con fixación. Como mirei no autobús a aquela muller fermosa que nacería no corenta e dous, mentres explicaba que na praza non había repolo, e á outra que tería uns cincuenta, que lle respondía que como estaba o Eladio, e á primeira que si que moi ben. E despois, como ó baixar fixeime no can, un cuarto e metade laranxa, e a súa dona, unha moza duns vinte e tantos, que levaba escrito nos ollos que ía, máis cedo que tarde, parir crías dalgún boi. E cara á estación, cando revisei a garabata azul e negra do comercial que camiñaba pasado todiño el ó ferro, os anteollos da garda de tráfico que bufaba ó do coche de diante da marquesiña e a minisaia de uniforme e os calcetíns beixes por debaixo dos xeonllos da moreniña de quince veráns.

Na sala de espera repasei os zapatos brillantes, os cascos brancos nas orellas, os pendentes e... a pantalla que anunciaba que para o de Coruña aínda quedaban vinte minutos. E fóra na vía dúas pregunteime, se dos que andaban a pisar a liña amarela habería algún que estivese a pensar en achegarse máis, se o alemán do bastón de peregrino ou a estudante das tres trenzas.

Pero, o máis xenial de tódolos mirares foi sempre o do reflexo nas fiestras do tren cando estaba a pasar polos túneles. E nel, o mellor de todo era que... tamén estaba eu.

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena