Aturuxos do monte*

A escornabois tiña pouco tempo: Que fas? Xa ves, buscando niño. E ti? A esperar... e ese castiñeiro, non che vale? As súas flores feden... Alá hai algúns carballos e no río, sabugueiros... Moi lonxe.

Despois desta curta conversa, o moucho branco e a escornapitos negra separáronse sen máis. Na viaxe da pequecha tropezaron ela mailo formigueiro; ela faloulles, pero non contestaron. Entón borboriñou mandándoas até onde durme o diaño e, continuou amodo, parando por tres ou catro veces antes de chegar ó penedo da Moura.

Sentiu un estrondo non moito máis abaixo de onde xa estaba. Algo caera a un salto de can dela e arrolaba polo monte: Vaime esmagar, díxose mentres apuraba un curruncho. Diante dela un mozo comezou a revolverse sobre si mesmo. O curuxa que non a perdera de vista, non tardou en achegarse. A escornabois aproveitou e meteuse, chea de medo, nun dos petos. Ós poucos, o cazador ergueuse algo mareado polo golpe e, fixouse no paxaro.

Aquel ollar non foi ben recibido polo bufo que non tardou en voar cara as Cortiñas. Mentres o mozo prendía un pito e tentaba sacudirse. A vacaloura muda, atreveuse a mirar un pouquichiño cara fora. Logo enganchou os cornos ó tecido dos pantalóns e deixouse caer ata o xeonllo, mollándose co sangue do home e sentindo como coxeaba da perna dereita. Para entón xa se decatara de que dependía do rengo, que non parou cando chegaron à Moura e, que despois de coller algo no chan,deu a volta. Daquela, decidiu saltar.

Tan mal foi a caída que rompeu un corno. Coa dor perdeu parte da conciencia, aínda así deu cun carballo no que pousa-los ovos e deixouse morrer. Estando niso, escoitou un disparo,  unhas ás baterse e un bico tronzar o pouco que lle quedaba de corpo. O moucho, pola súa banda, esbarrouse coma un globo ferido por unha frecha.  Xa na casa, o home tirouse cansado na cama. Mira como ves!, berroulle a nai. El non tardou en fuxir das voces para meterse no baño. Nel, debaixo da súa roupa, viu as rabuñaduras.

Que merda é esta? Teimou a muller axitando no corredor o que quedaba do bufo. A vinganza da vacaloura, respondeu.

*Publicado na Voz de Galicia

1 comentario:

  1. Hai sempre un aquel de irrealidade, como unha resistencia ao paso perverso da civilización?
    Que facermos agora que abandonamos o Paraíso, condenados a vivir como humanos do outro lado da nostalxia?
    Nunca conseguiremos regresar.

    ResponderEliminar

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena