A broma

Daquela tiñan medo. Mataban xente. Obrigaban ós homes a enrolarse e, alá ían coma cadelos sen dono. Facían a instrución onde cadraba. Reuníanos no campo da Aira e a facer exercicios. Naquelo andaban tamén o avó Henrique e o Amancio, o sobriño da María.

Un dos días en que pasou por alí o tío Daniel, fixouse nel o teu bisavó que era moi algareiro. Creo que ía leva-los cartos ó ferreiro. Tiña os seus anos, de feito xa naceran dous dos seus netos, o Manuel e o Luís.

-Que miras! -berroulle- Que estás a mirar? Á fila, cabrón! 

Espetoulle. O Daniel deixou o que levaba no chan e alá púxose a facer o que lle ían dicindo. Corría  e saltaba tras deles e eles todos a rir por detrás del e, o Henrique máis. E é que o meu avó era un gran boureón.

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena