Rosa pau

Teño a aorta mal encaixada, será por iso que cando falo, soa coma se tivese pedras na amígdala, como se estivesen a triturar millo. Cando remate de pasar os iogures ó almacén, hei sacar toda a trapallada que xuntei nestes anos de vida, que non son poucos, para tirala polo sumidoiro; hei apañar os figos e facer marmelo para botarllo a torta de chocolate e logo, hei mollar as dedas na auga quente do bidé.
Todo iso antes de que ti volvas... para que vexas que cambiei.

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena