Tango

Hai un aquí que esperta,
que desenrola un fío de ovella.
Hai unha confesión compartida,
que homicida a seguinte liña.
Hai un espazo entre nós,
que arrepía.

No detrás do sorriso,
do mesmo camiño cara atrás,
unha gaiola de pan de molde,
un ventre sen fillo.

Onte, no recuar do monte,
liberaches ó espírito
daquela que se enterra no mañá
e amordazada, sementa fonchos.

E agora, non paras de mirar
o balbordo do desfeito,
na espera de que me recollan os outros
no luar do noso leito.

Teño por costume,
mirar ó teito antes de pecha-los ollos,
concertar cos soños o negocio de seguir

mentres os meus membros os leva o fume.

Teño por eiva, conxugar o que non pasou,
ceibar o que xa voou.

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena