Pechado

Detrás do Val do Inferno hai un bar no que sempre está o Xosé Ghaiteiro de Rabo de Galo; antes de subir á estada, despois de baixar dela e para xantar. O lugar dinlle o do Rubiás, aínda que realmente chámanlle o Caracas polo sogro, que alá andou polos cincuenta. Aquela mañá de agosto entrou unha muller que ninguén coñecía, pediu unha cervexa, sorbeuna facendo ruído e foi ó baño. Cando saíu mirou ó Xosé, pagou e marchou. Non a volveu ver ata a semana seguinte. Xa estaba co café cando ela pediu unha caña, mirouno de novo e deixou os cartos por riba da súa mesa.

-Coñécela?
-Non
-Pois, non che sei
-O que?
-Parece como se che quixese dicir algo

Xosé tamén o pensara, pero, o que? Gorlaba para si mentres se metía na cama. E logo, entre as sabas soñou con ela. Díxollo o seu corpo, que non estaba tan excitado dende que a Lorena bailara con el pola Dolorosa. E iso foi antes de casar coa Carme, que dende entón botou o peche, por non dar que falar, máis nada.

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena