Ardentía

Esperto, xogo co meu redor e tomo un café. É pola mañá. O sol revolve os meus mellores instintos, teño ganas de voar. Tin, tin, tintinea no meu ouvido a respiración do meu ser e a da gata que xa almorzou. Disparo pasos cara a capela de Rabo de Galo e a carón do río sinto a súa frescura. Meto os pes, tiro uns croios e volvo a mirar ó ceo, aínda cheo de lúa.  Entrementres consigo escoitar como un coello rilla na herba e unha xabaril foza na terra. Sinto ó lobo espreitando ás ovellas e á raposa agardando tra-lo valado. Vexo como os amorodos sangran entre os meus dedos e como as mazás de santiago e os tomates negros salivan entre os meus dentes. Teño un tempo e, hai que aproveitalo.

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena