Se non fose porque respiro, diría que non existo. Ó fin a importancia en esencia das cousas de cadaquén, é mínima. E as miñas, non serán máis. Se o que aforro en verbas o gardase nun buraco, non ía ser máis grande que o peto dunha nena.

Na borralla están escritas as vidas dos que ninguén fai por lembrar e aínda dos que si... un pouquiño. No tanatorio pasas unhas horas para facerte a idea e na incubadora do hospital, tamén. No meu sangue non hai heroes homicidas, nin vitimarios. Unha pobre xenética e algo de veleno para quen non me ama.

Se eu escollese entre os que me len a un, collería a aquel que cala para falarme ó ouvido. E borraría a aqueles, que coma min, só se falan a si mesmas. Se non fose porque aínda escoito os berros, dos seus desexos e odios, sen dubidalo diría que os demais... tampouco existen.

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena