Se non fose porque respiro, diría que non existo. Ó fin a importancia en esencia das cousas de cadaquén, é mínima. E as miñas, non serán máis. Se o que aforro en verbas o gardase nun buraco, non ía ser máis grande que o peto dunha nena.

Na borralla están escritas as vidas dos que ninguén fai por lembrar e aínda dos que si... un pouquiño. No tanatorio pasas unhas horas para facerte a idea e na incubadora do hospital, tamén. No meu sangue non hai heroes homicidas, nin vitimarios. Unha pobre xenética e algo de veleno para quen non me ama.

Se eu escollese entre os que me len a un, collería a aquel que cala para falarme ó ouvido. E borraría a aqueles, que coma min, só se falan a si mesmas. Se non fose porque aínda escoito os berros, dos seus desexos e odios, sen dubidalo diría que os demais... tampouco existen.

2 comentarios:

  1. "Cogito ergo sum"
    Popularizado por Descartes no seu "Discurso do Método", era xa un lugar común da filosofía e unha lufada de vento nordés, inexorable, para sobrevivir ao desasosego. Na meirande parte dos casos, penso eu -mesmo non existindo-, deben confluír ambas as dúas necesidades: a de pensar e a de sentir.

    Pero no pensar e no sentir de cadaquén están tamén os outros, vivos ou mortos, próximos ou distantes, reais ou soñados. Comezar con "Se non fose porque respiro, diría que non existo" e rematar con "Se non fose porque aínda escoito os berros dos demais, os seus desexos e odios, diría que os demais non existen", é unha maneira moi fermosa, moi literaria, de chegar a unha síntese, de ultrapasar a diferenza entre o estadio individual e o colectivo.


    ResponderEliminar
  2. Grellas?

    ", dos que si, un pouquiño." quizais ",e aínda dos que si, ...un pouquiño."
    "para con que non me ama" quizais "para quen non me ama"
    "a un. Collería" quizais "a un, collería"

    Perdoa que me entrometa desta maneira, pero é demasiado bo como para resistirme a non avisarte.

    ResponderEliminar

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena