Golf ando

Non pasa nada, nada pasa. Non hai que contar. Busco principiño que ispa a miña vulgaridade, mentres no encontro co ego, un bardo me aturuxa bocados de empresas sen rematar. Nas ideoloxías das miñas individualidades recréanse os mañás do futurible. Teño un peto cheo de ameazas ó presente, á celulite e ós teus ollos. Teño un momento incómodo, un algo que non dar, unha falta de respecto á túa lingua. 

Transbordo os meus demos polos teus santos e politico humillacións de amor. Se houbese unha medianeira entre ti máis eu, escollería licencias de avogados de oficio doadas de transformar. Sen embargo, encho o meu acontecer con categorías de buracos baleiros. Repito, non pasa nada, nada pasa, entre ti máis eu.

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena