Un/ Unha

Sigo a dicir o mesmo que dixen onte. As portas abríronse no medio do ballón, despois de limpar a impaciencia diante da parada do autobús. Entrei empapado cos apuntes a medio derreter e sacudinme antes de sentar. Ó meu carón, unha muller duns sesenta anos, fermosa. Podería dicirse que máis que eu. Mireina e penso que se estrañou. Sorrinlle e incomodouse. Podería ser incluso que se baixase antes, machucada pola miña actitude.

Dinlle o botón na praza de Xoan XXIII e camiñei uns metros, até que a vin de novo. Sentín o seu medo ó recoñecerme, quíxenme explicar sen falar e creo que non foi moi ben, así que decidín fuxir o máis lonxe que puiden. Sen sorte, porque tres rúas máis arriba, volvín atopala. Repito o que che contei, estiven por pedirlle desculpas polas coincidencias, pero achegarme a ela, ademais de inútil, tornábase perigoso. Pareceume vela axexar a un municipal e iso de imaxinarme na comisaría explicando que parecía existir unha maldita atracción entre os camiños vitais de ámbolos dous, sen causalidade aparente, non me tiña moito senso.

Botei a correr, o que me fixo máis culpable, pero non desesperei e entrei nunha cafetería. Cando levaba bebido un café so e mordido tres cuartos de madalena, vina na porta. Erguinme de seguido, paguei e saín escopeteado. Ela cruzouse comigo entre as mesas, parecía non dar creto, pero desta vez non me censurou co seu xesto.

Marchei coa intención de volver a casa e non saír no que restaba do día, e diante de min, de novo o seu corpo e debaixo, a súa sombra. Tentei non achegarme a ela, evitar pisala, incluso crucei a estrada sen vixiar o meu paso. Un dos coches foime dar na cadeira. Antes de chegar ó hospital, escoitei alguén dicir se tería algún inconveniente en cambiar a quenda daquela noite e logo un hostia. Logo deixeime morrer. 

Espertei nun deses dormitorios de sabas imposibelmente brancas, co goteiro a medio gas e ó carón da muller. Ola. Sen forzas para responder mireina doente e confundido. Sinto. Entón acercouse a min e  cravoume un coitelo. Por que? Porque entre os/as dous/dúas, eu.

1 comentario:

  1. Se Prometeo visitase un día,
    para admirar o lume,
    a cova de Pandora
    ...regresaría.

    Cando Inverno lle rabuñase a pel do corazón
    buliría onda ela
    para se acarochar no seu ventre causal.

    Cando Primavera lle aloumiñase as señardades
    chamaría por ela
    para se libar co seu zume vaxinal.

    Cando Verán, ocioso, lle afagase o alento
    soñaría con ela
    para refolgar nos seus ollos espectrais.

    Cando Outono debullase as bágoas do seu pranto
    morreríase nela
    para adormecer nos seus seos mel de mar.

    P.S.:
    Ben sei que este comentario será invisible tras a súa desaprobación, pero foi o que o teu relato me inspirou.

    ResponderEliminar

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena