Acaecen as verbas en min,
van falando,
 quen son eu, quen...

2 comentarios:

  1. Este comentario tamén non será publicado cando sexa desautorizado.
    Vale, pero porque nada me dis?

    Serpe e Trevoada fillaron a aguia que devoraba, cada día, o fígado de Prometeo, que se rexeneraba cada noite. O castigo era, así, eterno.
    Entrementres o lume continúa aceso no facho de fiuncho.

    ResponderEliminar

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena