Lúa, auga, verso

A primeira escaleira de caracol, a que chegaba ó primeiro andar, pretendía obedecer á nai. A segunda, cumpríalle ó xefe e deixábaa a un chanzo da historia allea. A terceira abríase a un balcón: Só se observaba a si mesma. Xa de nena marcou a dentadas a súa liberdade, disimulándoa logo na escola. Superando os dezaseis, desprazou os seus intereses e non tivo motivos para aceptar as propostas dos compañeiros, incomodando así, ó superior.

Nas liñas da man dispérsanse algúns buracos mentres, camiña cara abaixo. Na última escaleira o pasamáns está sinalado. Cada marca, unha negación. Despachou a ansiedade cando as pasou todas a limpo e puido relelas todas seguidas.

Primeiro na noite, antes de consumirse na morte do seu pai. Logo no lume, despois dun amor agochado. Por fin, na música dos que se falan así mesmos, como antes outros falaron con Deus.

derrubarme en lus,
esvaerme no aire
que ti vas beber,
ser o teu rastro, ser
teu eco perdido
e, cuase, non ser.
Díaz Castro, Noite do Mundo

1 comentario:

  1. Entón, Abubela ollou con devezo as súas mans, as dúas, e comprobou que eran perfectamente xemelgas. Os sinos estaban labrados con cartesiana simetría, incontestable: tres grandes riscas sucábanlle as palmas a contratempo. Interpretou que iso era un bo presaxio e desexou, unha vez máis, sentirse desexada. Tamén observara que outras fendiñas –así as chamou no seu estúpido e requintado silencio-, liñas menores ás que non quixo dar importancia, entrecruzábanse ao chou tramándolle a pel.

    Decidiu, daquela, comezar a escalada, a súa singular, privada, ascensión ao Paraíso. Subiu sen tropezos a primeira escaleira de caracol e chegou ata a nai.
    - Cántame, madre, aquel arrolo de outrora. Aquel que me restituía de socate o sosego que a vida continuamente me arrebataba.

    Recordando, aínda, a voz aconchegada que resoaba nos ecos distantes da tempestade, subiu a segunda escaleira, a que a levaba ata o pai. Disimulou, ao fin, un respecto e un medo que nunca sentiu, mais por caridade decidiu finxir para outorgarlle a papá unha desas pequeneiras vitorias que o seu rol de xefe da familia lle esixía.
    - Fixeches os deberes?
    - Xa case. Estou facendo un descansiño, para coller folgos.

    Lembrando, aínda, a voz estereotipada de autoridade falsaria que lle impoñía non enredar por moito tempo, subiu a terceira escaleira, a que a conduciría ao balcón que penduraba ceibe sobre o Universo.

    Non estaba alí. Chamou por ela: Nena! Porén, os seus berros non obtiveron resposta. Quizais porque no tempo da memoria Nena aínda non tiña nacido. Tal vez porque naquela altura o mundo aínda non existía.

    Nalgunha desas “fendiñas” ignoradas debía terse trabucado, pero en cal? Ao final, até o máis insignificante se subleva e corrompe o destino. Non podía adiviñar o extravío e deixou esvarar a mirada sobre a rúa que viña baleira, aterecida de frío baixo a enxurrada de lama que o derradeiro dioivo trouxo da montaña. Unha lámpada do alumeado público, na beirarrúa, comezou a escintilar timidamente e do chan embarrado xurdiu unha figura humana.

    - E Deus?, preguntoulle a Nena.
    - Deus creou o mundo da nada, agás o home, que o creou da arxila. En xusta compensación nós, que tantas cousas fabricamos con arxila, da nada apenas podemos crear os deuses.

    ResponderEliminar

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena