Bólas chinas

Sucumbiu nos novecentos segundos... Pero, que pasou?

Víronse no de Xan, supoño que paparon unhas racións e riron un pouco. Logo saíron cara o Meiga e alí beberon unha de ronconcola e dúas de ginconlimón. Desfixéronse en verbas agarimosas e algunha que outra picada.

Víchelos? Como agora mesmiño te estou vendo a ti...

El lambendo nela, nas dedas, nos xeonllos. Ela bicándoo, no embigo, nos peitos. Aloumiñando o corazón do seu sexo. Espremendo a súa lingua. Xogando no incorrecto, no interregno da almofada.

El atopou o seu nariz, o que uliu a carne do seu pai cando a abrazaba. A muller a súa boca, a que mastigou as torradas de ovo e azucre da tía Matilde. Comíanse os dous como cans da mesma nai, pelexando pola carraxe do outro. E falábanse nos borboriños e nos silencios, na linguaxe da derme. Collidos ámbolos dous polas pernas codificáronse e fermentaron en sentimentos suicidas. Fixeron o trato de emprestarse un o outro e coidaron de mancarse o xustiño. Un levou unha mazadura no cu, outro o lombo arrabuñado.

E logo marcharon. Un á casa dos pais, o outro ó piso alugado no barrio do Carme. Un para sempre, outro até os soños.

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena