Tiranías

O amor livre -isso notei eu lá entre os anarquistas- foi sempre uma teoria muito querida dos impotenes e dos onanistas.
-E às mulheres, ao que parece...*


Fai algún lustro que non estorba a ninguén, que xestiona a liberdade propia no separado. Sobrevive as primaveras no seu apartamento de aluguer no barrio de Vichita e, adormece nos invernos, ancheando as cadeiras e pulindo o estilo da que quixo-quer ser.

Ela cobra a nómina os días vintenove e esa mesma tarde, estea como estea o día, vai chupar un xeado de moras e bombón á Ibense. Camiña da oficina ó sofá do seu salón, os douscentos trinta pasos necesarios. Érguese igual que se mete na cama, sen ansia  e, as veces para saír, pon a camiseta sen suxeitador (pola dor no lombo): Total polas mamilas... (ninguén llas vai mirar)

Semella que perdeu a emoción da anguria no despacho do psiquiatra, pero aínda que axudada, foi tempo despois. Cambiouna non por aquel, nin por aquela, nin moito menos, por aquilo, senón polo nada. E cando alguén lle pregunta: Coma sempre, grazas

E sempre pasa moi rápido. A pesar de que cada mediamañán, o café negro aspira a apurar os desexos de alongar a ladaíña. Sen ter que reescribir as lagoas do divagar da memoria, a muller desespera nas ondas axustadas á liña da praia.

Núa diante de si mesma, conta os espazos  no momento da sesta, entre unha e a outra verba. Esas que se falan entre elas, a do corpo e a do ser. E despois de novo o nada.

E co chegar a noite, ó punto en que non existir non ten importancia e que a perda dos outros, tampouco; procura por respirar nunha botella baleira e decide que non ulir é algo así como emprestarse á pel recén chegada do outro, daquel que non se ten.

Para ó fin, despedirse de si unha e outra vez, afogar heterónimos e mesturarse cos silencios de forma permanente e absoluta.

*Pessoa, O banqueiro anarquista

2 comentarios:

  1. Porque desesperar na orela do mar, no romper lastimeiro das ondas?
    Non podemos, por acaso, encontrar nese murmullo o arrolo maternal da "canção de embalar", da nana inexpugnable sobre a que construimos unha vida imaxinada?
    E que é o onanismo, ese derramarse renunciando a florecer, senón aceptar que "non existir non ten importancia e que a perda dos outros, tampouco".

    Se cadra non precise do psiquiatra para esquecer e me abonde cun xeado cumprido.

    ResponderEliminar
  2. Marabillosa a imaxe da "nana inexpugnable sobre a que construimos unha vida imaxinada"...

    ResponderEliminar

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena