Postneoclásica

Atórdame escoitar o discurso onde non se repiten dúas afirmacións iguais, cando se lembra unha data que non sexa a do 29 ou se ensaian ideas ilustradas neste século. Non podo lembrar porque non aprendín e, se non teño memoria  non teño argumentos para defenderme: no social, no feminino, no galego. 

O baleiro é algo así como desexar as filloas da bisavoa. E eu, vinte anos despois de que morreu, aínda desexo.

Que ten de importante, máis alá dos que buscan unha cátedra, o adestramento do saber? As cruzadas contidas de simbolismos doados para a mercadotecnia, nas que se empregan con similar intensidade maiorías e minorías, de que me serven?

Difícil namorarse dunha ideoloxía que se intitula a si mesma. Secasí, que camiño escoller? Entre a anorexia ou a bulimia mental, practico a segunda. Así me vai...

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena