Que se foda!

-Aquí vos presento -berrou- este home pretendeu foderme a primeira vez! ó final fodino eu... dúas veces!
-Veña Nela, imos 
-Agarda! -seguiu- Logo espereino... non veu!
-Nela!
-E agora, agora, aquí o vedes... -sinalándoo- Tocoulle esperar o resto da súa vida

E chuspiulle na alma dende detrás da campa


1 comentario:

  1. Debeu ser o cheiriño opiáceo da papoula. Ou, e tamén, o poder narcótico da palabra. Talvez aquel ollar distraído que entregaba desinteresadamente aos demais. Quizais o ronroneo felino que desvendaba feridas da nosa estirpe, que profundaba alén do tempo nos recunchos do xenoma, de cando androides e xinoides non éramos sequera humanos, senón deuses da sabana.

    Escoitou con abraio a lectura daquel relato cativador e avergoñouse de ter el escrito os seus. Saiu de alí coa perplexidade de quen foi violentamente desaloxado do mundo dos soños, e ten, por vez primeira, que enfrontar a realidade, malia que isto –a realidade- non é senón un soño.

    Esperou con ansiedade a novaseguinte data, nese ou no noutro clube, que había xuntarlos de novo. Incapaz de dicirlle nada, seguiu esperando, mes tras mes, ata que o azar os xuntou un día nunha circunstancia que semellaba ser máis propicia: primaveral, solleira, co ar enchido de ledicia. Ela aceptoulle unha cervexa e, logo, convidouno a el. Todos glóbulos do seu sangue alertáronse ao unísono e viu, de súpeto, abertas as portas do ceo.

    Buliu cara elas e precipitouse ao baleiro.

    Resignado, debía, entón, afastala do maxín e calou por algún tempo. -Eu diría que unha eternidade-. Despois dalgúns encontros ocasionais, insípidos, neutros, colleu azos e comezou a seguila nun blogue, unha fermosa bitácora na que ela colocaba de cotío pequenos textos: vertixinosos, insinuantes, transgresores, aliciantes.

    El respondíalle de cada vez, asinando como anónimo, ata que un día pariu unha xinoide e, nun dos encontros rutineiraos do clube de de lectura ela o descubriu. Ao pouco deixou de publicarlle os comentarios e el caiu nun baleiro abisal, nas fonduras dun océano de incertezas e soidades. Con todo, resistiu pacientemente. Insistiu. Ela, probablemente porque el xa non lle importaba, volveu a publicarllos. Unha tempada despois, presumiblemente aborrecida pola mediocridade do seu apaixonado admirador, deixou, outra vez, de facelo.

    El está revendo, enchido de melancolía, a bitácora. Vai cara atrás, pescudando un nó gordiano que desenguedellar e poder, así, libertarse deste pesadelo de desamor. Ao fin encontra o nó, rexo, excesivo, que non pode desatar:

    “-Aquí vos presento -berrou- este home pretendeu foderme a primeira vez! ó final fodino eu... dúas veces!
    -Veña Nela, imos
    -Agarda! -seguiu- Logo espereino... non veu!
    -Nela!
    -E agora, agora, aquí o vedes... -sinalándoo- Tocoulle esperar o resto da súa vida

    E chuspiulle na alma dende detrás da campa”


    Entón decatouse de que aquel día perdéraa para sempre.

    Agora chora en silencio.

    ResponderEliminar

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena