Pogromo

No cuarto de atrás había unha serpe, non moi grande, pero fedorenta como o cu dun elefante. A víbora pasaba as tardes durmindo na fiestra do curral, espreitando a vaca Marela e no último mes, ó seu cuxo. Dende que a vaca parira, a serpe non lle quitaba ollo.

A nai mentres, deixábase muxir, compartindo o leite do vitelo cos nenos do Antón e da Ramona, quentiño, escumoso, branquiño ou con chocolate.

Pola súa banda, cando o sol desaparecía, a serpe na busca da calor baixaba e achegábase a vaca. Os dous animais coñecían as peles do outro e aínda que non se entendían, si se atendían entre elas. Sen embargo dende a chegada do pequecho, distanciáranse, non pola Marela senon, curiosamente pola serpe.

O cuadrúpedo sentíase doido, non compartía a actitude da súa compañeira e isto facía que o seu leite comezara a agrear, ó tempo que o becerro enfraquecía. A Ramona e a vaca, déronse conta deseguida que se seguía así o xato morrería. E sen leite, non habería almorzo para os nenos. Así que mirándose unha a outra, determinaron rematar con todo aquilo. A muller explicoullo todo o seu home e, sen moita ansia, dixo: -Mañá

Así o día seguinte, o Antón colleu a escopeta, escondeuse preto da xanela e, esperouna.

A vaca adiviñou que algo ía ocorrer. Deixara que durante a noite a serpe durmira entre ela e o seu famélico pequecho. Iso a pesar de que dende facía moito, sentía noxo pola friase daquela pel seca da que fora, algo así como a súa amiga, antes de ser nai.

Aquel amencer, como nos outros, os raios do sol foron atravesando os vidros e a serpe aconchegouse paseniñamente á ventá. Namentres a Marela acercouse a un curruncho e, como protexendo o seu pucho, púxose de costas.

Pum, pum

Bruou a vaca esmagando ó seu xato.

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena