J´aime Strasbourg... Angst Berlin

Son de palleiro, non da que pasea a súa fermosa liñaxe e supervivencia, soberbia de non ter aínda desaparecido. Son cadela sen pedigree e, por iso temo as ecolalias dos berros que puidesen saír da miña gorxa: por imperfecta, por filla bastarda, por herexe, por malneofalante:

Por tatexar o contar a historia miña e dos meus, non falar en nome de alguén, non escoller as túas cores, unha Roma. Por non calar os outros contos, meus e deles, non esquecer en nome daqueloutro, non rexeitar outras músicas, unha Moscú.

Porque igual que para amar unha terra fai falla un compromiso,
 o odiala esixe responsabilidade.


*Ménage à trois endoperifericocéntricos ata as fisterras de Cuelgamuros

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena