Post mortem

Non custaba facela rir, non aforraba en bos pensamentos nin en apertas para todos eles. Por outra banda nunca os escoitaba. Nunca, nin sequera, cando regresaron da estrada a Ourense, onde o Cruceiro. Viñan de despedir o curmán, que derrapara unha tarde atrás, queimando motor e afumando o tubo de escape. Tamén viñan de tomar uns viños e cafés na tendabar do Lourenzo e de roubarlle a bola do futbolín. 

Dixéronlle que o neno tivera moitas flores e que había moita xente, que a nai berrara moito o metelo no nicho, pero que se portara ben na misa: Non chorou. Repetíronlle o que falara o cura, e mostráronlle as cintas que trouxeran.

A neta explicoulle a quen vira e a pesar de que non acertou con todos, a muller que non fixo por atendela, non a corrixiu. No medio dalgunha das frases Maruxa decidiu saír a darlle o resto do caldo as galiñas: Deixádea.

Na rúa viu o Adolfo coa escopeta: Boa caza? Non atinei. O meu neto si que se lle dá ben.  Mira o ben que o fai que a Morte o levou para axudala cos seus encargos.


No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena