Andersen´s shadow

Un domingo que viu pasear ó escribidor xunto o río, pensou:

Se me levo a súa sombra, ninguén vai recear de min

E en catro pasiños meteuse entre as súas pernas, enganchouna o seu pescozo e botou a correr. Logo diso, o señor Andersen enfermou:

-Que lle pasa? -preguntáronlle
-Síntome so -contestou amorriñado

Nos días seguintes a febre non lle deixou falar con ninguén máis. Namentres, o animal entrou nos galiñeiros  -confiando cada vez máis-, porque se sentía protexida por unha sombra  moito máis grande que ela:

-Que fas?
-Que susto me deches!
-Que estás a facer?
-Cocendo pan. E ti?
-Ando a roubar galiñas

A moza que se botou a rir ó escoitala,  ofreceulle café con dous anacos de torta de mazá:

-De verdade, ando a roubar galiñas
-E como son?
-Espero que grandes, morro de fame!

E así continuaron a falar  ata que se sentiu berrar fora:

-O carteiro… Desculpe, pero téñoo que deixar
-Claro

Ela colleu as chaves, unha bolsa e saíron a rúa, e cando estaban collendo  cadanseu camiño:

-Vai volver a continua-lo conto? -espetoulle

Entón rabexada, a raposa marchou cara o monte… 
a sombra coa cea e a cadela, sen ela.

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena