Xugada

Na casa onde paraba, había unha muller casada cun que estaba en Cuba. A muller facía os mellores queixos de Rabo de Galo.  Vendíaos nas feiras en Ourense e leváballos ós Nespereira de Cabeza de Vaca. A Rosa pagáballos ben e, ademais sempre lle facía un detalle. 

A queixeira tiña unha filla que deixaba os zapatos a secar na cociña todas as noites dos días de escola. En máis dunha ocasión, coincidiron a nai e o mozo, el tropezaba nos zapatos e ela ría sen parar de calcetar. 

-Chégalle a roupa?
-Si
-Hai mantas

E sen miralo cambiaba as agullas e arrastraba o anaco de calcetín que andaba a construír. 

-Quere unha sopa?
-Non me viría mal
-Alí queda unha pouca, colla unha culler e un prato
-Grazas

O ruído da culler e o das agullas limaban o silencio entre eles ata que a nena empezaba a berrar dende o cuarto. 

-Un pesadelo?
-Non, o frío

Entón, cando non contaban, tropezaron tamén entre eles. Ela asubiou e cravoulle os ollos no nariz. O estudante achegoulle os beizos a fronte e comezou a bicala  nas pálpebras, as meixelas, as orellas, o pescozo:

-Precisa dalgo?

Pareceu escoitar, mentres baixaba as mans ata o embigo e acariñaba a chaqueta, a blusiña, o viso, a pel. Rebuliu entre todas elas coma unha cobra a fuxida e sentiu a calor da la e a humidade do tecido con que se ispe a maternidade.

Dásme permiso?

Pareceu dicir, e sen escoitar resposta combinouse a ela e deixouse caer.

 Sinto

Pareceu rumiar.

-Meu neno
-Si?
-Mañá has querer sopa ou mellor fago unha compota?

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena