Mistura

E contou o tío que aquel home, que lle chamaban o Labregho, cando ía o monte tan só durmía. O que lles daba moita rabia  ós outros rapaces. Polo que dunha ocasión, decidiron vingarse da súa preguiza. Así o José cizañou no Eusebio:

A que non lle colles a ghorra?
Cólloa, si que a collo!

Os mocos do Labregho secaban baixo un sol de inxustiza, pero aínda así o mozo non se decatou. 

A que non lle metes a ghicha no cu?
Métolla, si que lla meto!

Pero entón a maldade do Eusebio foi invadida polo propio demo e non so agarrou a ghicha.

Que fas?

E fíxoo. Cravouna nun formigheiro e logo de baixarlle os pantalós, enchufoulle todo por alí.

Será nughallán?

Porque aínda así, non espertou.

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena