Silence

No estómago, nas unllas dos pes, na raíz do cabelo, silencio dentro e na miña contorna. Mentres se explican os ventos por riba da miña cabeza, miro, unha e outra vez, o niño baleiro -no patio da casa da avoa-, a merda no chan e,  río.

Pola tarde  -xa na fila do banco-, ó tempo de colle-lo tique sorrío -van no cento dous, levo o cento quince-, sen mirar tampouco, para o home de garabata vermella que me ri -sen vernos un o outro, sen molestar a ninguén-. Nin á señora que non para de falar -sobre o tempo, a política e o paro- e está a rir coa nena loura que se ri amarrada a súa nai. Quen lle dedica un sorriso porque a súa filla  -que vai no curso de Daniel o pequeno dos da farmacia- é o seu tesouro e, o seu ex non lla roubou -como fixo coa súa identidade.

E ri o policía ó parar o coche negro con matrícula francesa; e o condutor -recén graduado en audiovisuais-, e o seu compañeiro rin, mentres se bican. E rin o can -con fame de dono- na dársena e o peixe na rede, e a doutora -acosada polo conselleiro-, no despacho do avogado e o caixeiro na academia de francés -que cambiou de local fai un mes...

Todos eles rin nerviosos mentres o seu e o meu mundo caen na conta de que son perecedoiros.

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena