Hypnagogic

Elena suspendida no balcón da casa da Angustia, coidándose de que a nai non a vexa rifar co canpastor, imaxina auga. Moita auga saíndo do bidé, correndo polo chan de todo o primeiro andar, abrindo o parqué, escorréndose polas escaleiras, para arrefria-lo ar e afoga-los ratos.

Antonio, enganchado á escada, escoita os berros de Elena. Sabe que a nena tenlle medo a Lúa e que o can non fai caso dela. E ri mentres sube ó faiado para arranxar algunhas tellas rotas. O home, que aproveita para limpar o canellón, espreita como o ar engule os seus cabelos e como as follas secas se conxelan no embude do lameiro.

A Nela rompeulle a bolsa da compra e anda a atala xunto o lavadoiro. Está a ver como o Antonio cae dende o tellado da casa que está enfronte á da Angustia. Crava as unllas no chan para acariñar o sangue invisible dos vermes que se desenterran na desenvoltura do solo. Sinte o ar acoitelándolle as costelas e cociña bágoas de medo, na espera ata o impacto.

Ó fin, Elena arrastrada polo Antonio, esmaga a Nela no ínterim en que uns esperábanse ós outros.

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena