Atrapapolvos

De uso corrente, colgados do teito: plumaxes de cores que carician as necesidades femininas. Unha ducia de ollos plantados diante das transparencias da miña fiestra: estás máis fermosa...

Aínda o estás

A pesares de que o bodymilk non consegue borrar a data do meu aniversario no de-ne-í. De que o ciclo saltouse unha fase que xa non podo recuperar: a da nena servida en bandexa. De que o branco roto non lle senta ben ós meus pómulos: endurece os seus trazos.

A miña dereita os teus ollos, a esquerda tamén, por riba dos meus ombreiros. Nas costas as túas mans, na busca da miña cintura, e máis abaixo.

Imos?

A atarnos á baraza da vinganza. A suxeitarnos un o outro.  A deleitar as cativezas entre as nosas peles.

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena