Se puidese, se puidera*

Voar baixo o mar, nadar por riba do ceo*. Deconstruir na Atlántida homes e mulleres Panxea. Por riba das emocións,  por baixo dos soliloquios, unha brincadeira espida de dominatrix. Pero en vez diso, miro a miña contorna e desconfío: da nai, da amante, da amiga.

Se alimentase os días coas mortes alleas, cos panteóns a medio encher, coa luxuria do homicida en pleno acto. Se o fixese faltarían noites sen pesadelos... eses momentos agradabeis nos que respirar a podremia nosa. Se durmise xunto as miñas cinzas, o meu sangue non arrefriaría e o  alento perdería o poder de ferir as veas. Se puidese desafiar ós ósos do pai, cortexar a beleza da enfermidade, dos pasos da vellez prematura. Infestar o nicho de vermes, expulsar algúns polos buracos do corpo. 

Puidera que o mastigar a miña lingua fuxisen dela volvoretas de ás curtas. E tralos cristais: ras rebentadas nos camiños, vespas afogadas coa calor.

Se construíse algo que merecese unha anotación -na busca da creación perfecta tal vez:
 atopase un cadáver fermoso como o teu cadáver
*Op cit PS

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena