Nó gordiano

Mudar de pel e sentir como  a vella vai caendo... Coidarse de non esvarar co fel que chuspe o fol do meu espírito. E sorrir, sorrir tanto como para espertar a todos e cada un dos amantes que non se quedaron a almorzar.

Ler a medias a Castaneda e, esperar que na quinta do último deles, unha das amigas se aproveite das sobras. Entenderse co espello e entre a sabas. Simular viuvez sen antes casar. Contar os dedos, as dedas e os buracos do tempo. 

Mirarte. 

Alimentarte a ti mesma de ti mesma e, mesturarte cos teus ósos, vísceras e aire. Concentrarse no presente, desexar o futuro, esquecer os vellos tempos. E xogar.

Saltar a corda coa realidade, facerse un nó a ela e esperar... a plena luz: a que alguén chame por ti.

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena