Corazón kamikace

Eu coñecín a un home, ía podrecido por dentro, ía bonito por fora.  Eu coñecín a un neno que, fixo a comuñón nos oitenta, estableceuse nos meus soños e, púxose a discutir cos peluches polo oco na miña cama.

Durante a primeira conversa, rimaban os teus acenos e os meus tangos; na segunda, perdémolo paso. Detrás do teu ritmo, o bater das miñas ás; detrás delas, a nómina do meu espírito.

E agora, non máis, só me apetece: provocar o infanticidio do ideal poético da túa seudomasculinidade. No intre en que pides a mamita comprensión polas feridas inoculadas, resolvo que debo acoitelar a túa nenez. Só para soportar o teu alento, so para non te deixar repetir a pregaria: porque non soporto ver como babeas, no colo do meu viso. 

Namorarse é desfacerse, deconstruírse para reconverterse nunha proxección do can do amado e, ti non estiveches polo labor.

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena