Mantilas

Carla, tes lume?                                       Poida, para que o queres?
Veña ó!

Diálogos púbicos, construcións retóricas, salvagardas da diplomacia do aquiles:

Partíronme os xemelgos                           Quen?
Os desexos de Laura                               Vaia saída
Xa ves, tiña gañas de contarcho               Logo, por que?
Estou enamorado                                     De quen, de Laura?
Non, dos seus desexos                             Es parvo!
Por?                                                        Sábelo
Non... que falo en serio                            Xa... que es un merdán!
Por dicircho?  

Non ó. Por desmembrar os solsticios de Carla.                                        

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena