De chocolate

SABELA E A NAI

Os plans non importaban moito nas semanas que quedaban de volta a Barna. A miña falta de interese engordaba, mentres, diante da televisión, almorzaba un café con leite con galletas.

O primeiro día do mes de xullo tirei con toda a roupa e  boteina por riba da cama. Despois de xuntala por clases, fun dar un paseo. Cando regresei, sobre as doce, o pan xa estaba na porta, así que entramos os dous e deixeino no mesado da cociña. A cadela achegouse para lamberme e ó apoiarse en min, rabuñoume nas pernas. A nai que me viu entrar, berrou:

-Pensas facer algo? Viches como deixaches o cuarto!
-Vai a merda!
-Que!?

Saín a presa e xa no meu dormitorio tentei deitarme por riba da roupa. Incómoda, dispuxen os montóns no chan. A habitación víase cada vez peor. Baixei de novo e quentei un café, a mirada da miña nai parecía a dunha gata diante dun rato. Saín coa aspiradora para fuxir dos berros. Coa música a todo volume non escoitei ó meu irmán, pero si o vin revolvendo nos caixóns da cómoda da entrada.

-Que vas facer pola tarde?
-Non sei
-Alonso e eu imos ao río, por si queres…

Comecei polos vaqueiros, funos probando, e retirando os que estaba case segura de que xa non servirían. Nese momento a cadela entrou e púxose a xogar comigo -e cos vestidos e camisetas-. Pronto  estabamos as dúas deitadas mirando as paredes. Na hora que seguiu percorrín cos ollos todo o meu cuarto ata quedar durmida. Espertounos a miña nai:

-Outra vez na cama!

O animal ladrou e seguiuna, eu revisei  o meu redor. A roupa seguía ciscada e o armario baleiro. Retomei o traballo polas camisetas.

-Vaia esta está sucia

A minisaia branca seguía a ser das que mellor me sentaba. Diante do espello, co suxeitador negro, esforzábame por parecer outra. Pensei no Alonso, en como sorría e tentaba disimular comigo a voz que se lle puxera nos últimos meses.

-Mamá di que o xantar xa está, que baixes

Algunhas das camisetas defórmanse pola cintura no primeiro lavado e iso é  unha merda.

-Nena vaite, anda

Díxenllo para que deixase de encher a miña roupa de pelos e do seu olor.

-Vaite!

Sentei na cama e o animal subiu ao meu colo. Rendinme ao seu xogo e logo deixámonos caer sobre as sabas.

-A comida está na mesa!
-A mamá di que baixes –repetiume

A nai estaba coa tele e escolleu ignorarme, algo que agradecín. O meu irmán estaba a falar sobre o motor do coche e a Nena daba voltas esperando que lle tirase algún anaco –o que me rebentaba.

-Ides querer máis?
-Leituga
-E ti?

Espetoumo por riba da cabeza  como si unha prolongación de min mesma se debuxase no aire.

-Non
-Vas vir con nos?
-Que non!

Recollemos a mesa e, de cara ó fregadeiro, premín no xabón dos pratos e collín o estropallo.

-Deixa que xa o fago eu
-Non
-Vai terminar co teu cuarto
-Que non!

O meu irmán non se ofendeu e retirouse ós fogóns. No meu cuarto as cousas non cambiaran, salvo que a luminosidade da tarde lle estaba a dar un aire máis espantoso. Non tardou moito en subir  co café.

-Ves ou non?
-Non, non ves?
-Se non o vas facer…

Mireino con rancor,  vireime de costas, collín o caixón das bragas e lle din a volta.


SABELA E O ALONSO


-O café arrefría

Tiven que baixar polo natrén. A nai estaba deitada no banco -cos ollos pechados, respirando fondo- e,  ó outro lado, a televisión rumiando non sei que dun accidente de dous mozos indo a Merca.

-Colliches os cartos para o caderno?
-Si

Pouco importaba o que dixese, o seu ton cravóuseme no pescozo, así que decidín que xa non quería o puto café. Anoxada puxen o bikini laranxa e marrón e unha camiseta de tiras azul cun pantalonciño corto estampado na mesma cor. A toalla estaba atrapada entre o colchón e a parede e as chanclas seguían debaixo da cama.

-Onde vas?
-Non che importa- baixiño
-Que? -enfadada
-Ó río
-E o cuarto!?
-(Vai a merda, déixame en paz! )
-Leva chapeu!

Din un portazo e botei a andar. As catro da tarde o sol era lume e o asfalto derretía baixo os pés.

-Boas tardes!
-Boas
-E a nai?
-Quedaba na cociña

A furgoneta da Ramona parou dous metros diante de min. Ulía a forno de pan aínda que apenas levaba nada porque xa viña de volta.

-Onde vas?
-A poza
-Déixote no cemiterio, veña
-Non fai falla
-Co que queima e ti sen tan sequera unha viseira, veña sube

Preguntoume polos pais, polo meu irmán, contoume que o seu Amancio non sabía nadar e que a Lorena perdera o anel de compromiso no río.

-Adeus
-Adeus e coidadiño cos mozos!

Aínda non baixara ninguén así que estendín a toalla onde quixen, quitei a roupa e metinme a modiño na auga.

-Sabela?

Asusteime coa voz do Xacobe. Estaba a empuxar da bicicleta e enganchala nunha das árbores. Antes non o facía pero nunha ocasión algún chistoso lla levara ata o campo da festa e lle colocara un cartaz de sortéase.

-Ola
-Vaia, facía tempo que non viñas
-Si, facía

O bañador do mozo era amarelo e lle chegaba ata os xeonllos. Parecíase ó do meu irmán e ó de case todos os  rapaces da aldea porque as súas nais e avoas llelos mercaban, na feira en Celanova, ó Camilo de Castrelo. Din que os ía buscar a Chaves.

Non tardaron en chegar a Adela e a Luísa que me miraron como se acabaran de pisar unha toupeira. Gañas de esmagarme non lles faltaba pero decatábanse de que non era o lugar nin o momento.

-Sabela por que non esperaches? –preguntoume o meu irmán

Subín os ombreiros e deixeime caer na toalla.

-Como está a auga?

Non contestei.

-Fría -berrou a Marité, mentres se achegaba a nós
-Que tal?
-Ben
-Facía tempo

Fixeime en como o resto das rapazas miraban ó seu bikini. Tiña unhas flores brancas que ó mollarse lle espían a pel. Así que a nena, que o sabía, pasaba o tempo recolocándoo para que non se lle vexe máis do que quixera. A Luísa estaba encantada falando diso e da lanuxe que lle saíra ó meu irmán debaixo do nariz e, non perdía a ocasión para facer algunha risa con eles.

As dúas nenas andaban tras del,  so que a Marité era máis de ataque pola retagarda. Isto anoxaba a filla da panadeira, mentres que eu, sentía  pola outra –a que crin sempre a perdedora-, certa piedade.

-Alonso a auga está boísima!

Mentira pero, ó fin, tratábase de chamar a miña atención e a do rapaz.

-O teu irmán me dixo que non viñas
-Pois xa ves
-Veña ven! Logo falas coa Sabela
-Ves?
-Agora non

Deixou a toalla xunto a miña e lanzouse á auga chapuzando o máis posible. Escoitáronse risas e varios cabrón. Logo, non sei, pero me relaxei ata que o meu irmán me salpicou estrullando os seus cabelos por riba do meu cu.

-Non berres que vas espertar aos mortos
-Por que a min? A cousa foi do teu irmán

Despois de darlle unha labazada aos dous, vireime de costas, enfadada.

-Vai a merda –baixiño
-Non te mosquees

Pero xa o estaba e non tiña gañas de aguantar a un parvo con pelo nas axilas e as pernas tortas e fracas. Había galos máis interesantes sen ter que darlle o gusto a este relambido de voz grave en corpo de neno. Un cuarto de hora despois, o idiota, puxo as súas mans cheas de graxa no meu  lombo.

-Que fas?
-Vaste queimar
-Pero, alguén che mandou?
-Non queres?

Entre risas o meu irmán e o Alonso comezaron a botarse crema un ao outro.

-De verdade que non queres?
-Merda, Carlos!
-Tela mal repartida

A Luísa e a Marité non deixaban de vixiarnos. Os seus ollos acoitelaban as miñas pálpebras, as dúas repartían en min hostias mentais ata que o Carlos, que se deu conta da Luísa, botou a correr detrás dela coa nivea.

-Podo?

Deixeille untar a crema e inviteino a un xeado na tendabar da Odulia.

-Tes cambio?
-Para?
-Tabaco
-Chega? –mentres lle ensinaba as moedas que tiña na man

Na volta e lambendo cadanseu xeado, non falamos. Os bañadores foran secando e as mans puxéranse pegañentas.  De chocolate, as miñas,  de fresa, as del.

-Tesme?

Deixoume o seu xeado e foi mexar. Mentres eu esperei e observei as súas pernas entreabertas, o lombo arqueado e a cabeza agochada. Volveu sorrindo e a paso lento, con coidado de non mancarse coas silveiras.

-Grazas
-Nada

Coidei de alonxarme da súa pel cando nos colocamos de novo sobre as toallas e mirei ao Xacobe que estaba a recollerse.

-Marcho –díxome
-Tan pronto? –o Alonso
-O pai quere que vaia con el, imos ver como andan as bestas

Carlos veu polo seu cigarro, deconstruiu nel mentres o Alonso queimaba unha china para repartir.

-E o chisqueiro? Queres un?
-Préndesmo?

Deumo cravándome os seus olliños. Entón achegouse a Luísa.

-Tes lume?

O chisqueiro era vermello e levaba impreso bar Caracas. A Marité encolleu todo o seu corpo mentres a outra rapaza se achegaba ao Carlos.

-Non fumes!

Berrou o fillo da panadeira para ledicia da outra.

-Ola


 SABELA E A SABELA

-Ola, vin coa túa nai

Respondinlle incómoda mirando a Marité, mentres elas, as dúas, non deixaban de ollalo.

-Carlos, que hora é?
-As sete
-Voume
-Xa?

Ao recoller a toalla case tiro coa Luísa, o que me alegraría se non fose porque se deixou caer nos brazos do meu irmán.

-Marcho
-Por que non esperas e  imos todos

Case me deu pena, notábase que tentaba botarlle un cable ao amigo, pero eu  sentíame afogar entre todos eles.

-Chao
-Pola noite vas ir a praza?
-Non creo
-Vente
-Adeus –berroume a Marité

Collín o camiño do cemiterio e deixeinos atrás. Na beira da estrada víanse as moras maduriñas, manchaban moito e estaban quentes pero apeteceume probalas. Niso que escoitei o motor da motocicleta.

-Sube?
-Non pero, non quedabas co meu irmán?
-E coa Luísa!
-Ou coa Marité
-Que lle pasa a Marité?
-Nada

O Alonso facía semicírculos e, as veces, se lle ían as rodas  por tentar ir ao meu paso. Preguntoume polo pai e escoitoume dicir que seguía na Citröen, aínda que levaba de baixa dous meses porque tronzara unha deda nunha das máquinas. Aproveitaba para axudar máis na casa, lle expliquei.

-Non debería

Preto do souto de Carpazás lembreille que por alí se atallaba a miña casa.

-Vale

Veu detrás a pesar de que apenas se debuxaba un camiño. Cando chegamos aos castiñeiros ocorréuseme subir a un deles e mentres el tirou a moto a un lado e esperou sentado nunha rocha. Tal vez o que tocaba nese intre era baixar e espetarlle un bico ou mellor seguir subindo pola a pola, mirar de novo abaixo e, saltar.

Non lembro o que fixen, pero si que despois daquilo  sorprendín a Marité e a Luísa preguntando por min na recepción do hospital.

-Sentímoscho moito

Dita sexa! teño a boca seca e sinto calor... quen me vai ir por outro xeado?

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena