Negro


É o puntiño que camiñaba sen medo pola ponte da estrada a Madrid, mentres o papá mesturaba o cemento coa area. O paraugas baixo o sol cando prendían -no verán-, os primeiros lumes. É o café dos domingos, con azucre e galletas en cunquiñas douradas -na casiña da Carballeira, a segunda o final da costa, a que ulía a viño e a troitas-. O abrigo, a chaqueta, a saia, as medias.. da misa. O pano na cabeza, baixo o feixe da herba. Os zapatos do avó, a súa garabata, no armario...

O negro é a cociña de ferro, o braseiro ardendo baixo a mesa, o fume dos chourizos e os chourizos de cebola. O forno na festa de sanpedro, a pota chea de buratos para asar as castañas... Negras son as paredes das colmeas e as pencas do mármore do nicho. O cordeiro que fai rir ós nenos e a vaca dos cornos grandes. A galiña vella e  o canpalleiro do Eladio.

Negra é a unlla do polgar do Antón, o canón da súa escopeta. A pel do xabaril -e dos seus cachorros-, diante das luces do coche. Negra é a lama e os cordóns dos zapatos do colexio... O bañador da mamá.

O tío Ramón -que veu de Caracas-,  dille polo sanroque ó tío Pedro -diante do prato do polbo, o viño e a Pitusa...-, que somos tristes porque nos falta cor...

O que non sabe o tío Ramón é
que  o negro chuspe tódalas cores do mundo...

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena