Quen son?

Repiten como se se tratase dun concurso.

-María, e logo non o coñece?
-O neno do Eusebio...
-Non oo, fíxese ben. Quen é... Non se lle parece aos de Ramirás?
-María, quen son? -a visita
-O Lisboao
-Mira como se acorda! -sorrí a filla, como se lle regalasen unha caixa de bombóns- Viuna ver...
-Como está?
-Pois, xa ves, se non é por eles... Ai, a miña cabeciña...

Soa o timbre.

-Ramón vai ti! -berrando á cociña
-Quen ven?-berrando dende o cuarto
-Ai, pero por que viñestes? con todo o que tendes na casa... Como andades? -berrándolles
-Ben.. que che vou dicir... e vos? -a nova visita
-Como podemos, miña rula, como podemos -acariñando o ombreiro-. Mamá, quen son?
-Ola María, a ver, sabe quen son?

Mira con olliños de orfa á muller gorda e engurrada, e aos nenos, e ao home...

-Como está? -insístelle -Coñece? -á filla
-As veces ...
-Son a do Camilo
-A Sandra?
-Non, non, a Sandra morreu...
-Está farta de sabelo...
-... son a filla da Odulia
-A Isabel?
-Xusto, pero que guapa que está!

Unha das mulleres sae do cuarto, chorando no cueiro e chuspindo -canto se pode-, nos que lle andan a roubar a nai aos cachiños:

Desta vez, fodédevos... acertou!

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena